ماده ۱ قانون موافقتنامه حمل و نقل هوایی دو جانبه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری بلاروس

‌الف - اصطلاح «‌کنوانسیون» به کنوانسیون هواپیمایی کشوری بین‌المللی که در تاریخ ۱۶ آذر ماه ۱۳۲۳ هجری شمسی برابر ۷ دسامبر ۱۹۴۴ میلادی در‌ شیکاگو برای امضاء مفتوح گردید، اطلاق می‌شود و شامل اصلاحات کنوانسیون که به موجب ماده)۹۴) آن تصویب شده و برای طرف‌های متعاهد‌ لازم‌الاجراء گردیده و نیز ضمائم کنوانسیون و اصلاحات آنها که به موجب ماده (۹۰) آن به تصویب رسیده و برای طرف‌های متعاهد لازم‌الاجراء شده‌است، خواهد بود.

ب - اصطلاح «‌مقامات هواپیمائی» در مورد جمهوری اسلامی ایران به «‌رئیس سازمان هواپیمائی کشوری» و هر شخص یا سازمانی که مجاز به انجام‌ وظایف فعلی آن سازمان باشد اطلاق می‌گردد و در مورد دولت جمهوری بلاروس به کمیته هواپیمایی کشوری و هر شخص یا سازمانی که مجاز به‌انجام وظایف فعلی آن کمیته باشد، اطلاق می‌گردد.
پ - اصطلاح «‌شرکت هواپیمائی تعیین شده» به یک یا چند شرکت هواپیمائی اطلاق می‌شود که به موجب مفاد ماده (۳) موافقتنامه حاضر تعیین شوند‌و اجازه فعالیت بیابند.

ت - اصطلاح «‌ظرفیت» در مورد یک هواپیما به میزان بارگیری مؤثر آن هواپیما در یک مسیر یا قسمتی از مسیر و اصطلاح «‌ظرفیت» در مورد «‌سرویس ‌توافق شده» به حاصل ضرب ظرفیت هواپیما در چنین سرویسی در دفعات پرواز هواپیمای مزبور طی زمان معین در تمام یا قسمتی از مسیر، اطلاق ‌می‌شود.

ث - اصطلاح «‌سرزمین» در مورد هر یک از طرف‌های متعاهد به مناطق خشکی و آبی که تحت حاکمیت آن کشور قرار دارد، اطلاق و شامل فضای ‌محاذی آنها نیز می‌شود.

ج - اصطلاحات «‌سرویس هوائی»، «‌سرویس هوائی بین‌المللی» ، «‌شرکت هواپیمائی» و «‌توقف منظورهای غیر حمل و نقل‌» دارای همان معانی است‌ که در ماده (۹۶) کنوانسیون برای آنها ذکر شده است.

چ - اصطلاح «‌نرخ» به قیمتی اطلاق می‌شود که برای حمل مسافر، بار همراه و غیر همراه پرداخت گردد و شامل شرایطی که به موجب آن قیمت‌های ‌مزبور اعمال می‌شود از جمله قیمت‌ها و شرایط مقرر برای نمایندگی‌ها و سایر خدمات جنبی به استثناء دستمزدها و شرایط حمل پست، می‌باشد. ‌