ماده ۷ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری- دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و جماهیری عظمای عربی مردمی سوسیالیستی لیبی

۱- هرطرف متعاهد در موارد زیر همان رفتاری را با کشتیها، ‌خدمه، مسافران و کالاهای طرف متعاهد دیگر خواهد داشت که با کشتیهای خودی که در حمل‌ونقل دریایی بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرند، دارد:
الف) دسترسی آزادانه آنها به بنادر، آبهای سرزمینی و داخلی
ب) توقف کشتیها در بنادر، استفاده از آنها برای عملیات تخلیه و بارگیری و استفاده از تأسیسات بندری
پ( سوار و پیاده کردن مسافران و خدمه
ت( استفاده از خدمات کشتیرانی تجاری دریایی و فعالیتهای تجاری مربوط
۲- مفاد بند )۱) این ماده شامل موارد زیر نمی‌شود:
الف) فعالیتهایی که طبق قوانین و مقررات ملی هر طرف متعاهد منحصر به سازمانها و مؤسسات آنها است، مانند: تجارت ساحلی، کشتیرانی ساحلی(کابوتاژ)، عملیات نجات، یدک‌کشی و سایر خدمات بندری به استثناء خدمات نمایندگی
ب) مقررات مربوط به پذیرش و اقامت اتباع بیگانه در سرزمین هر یک از طرفهای متعاهد
پ) قواعد حاکم برراهنمایی اجباری کشتیهای خارجی
ت) بنادری که بر روی کشتیرانی بین‌المللی باز نمی‌باشد.