ماده ۶ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری، بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کوبا

۱ - هر یک از طرفهای متعاهد نسبت به کشتی‌های طرف متعاهد دیگر، محموله ،‌خدمه و مسافران آنها همان رفتاری را خواهد داشت که در بنادر و آبهای سرزمینی خود ،‌نسبت به کشتی‌های خود که برای حمل و نقل دریایی بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرند ،‌معمول می‌دارد.
این رفتار شامل موارد زیر می‌گردد:
‌الف - ورود و خروج کشتی‌ها از آبهای سرزمینی، آبهای داخلی و بنادر.
ب - توقف کشتی‌ها در بنادر، استفاده از بنادر و تسهیلات بندری برای انجام عملیات‌تخلیه و بارگیری.
ج - تخلیه و بارگیری کالا و سوار و پیاده کردن خدمه و مسافران.
‌د - استفاده از خدمات مربوط به کشتیرانی تجاری و عملیات مربوط.

۲ - مفاد بند (۱) این ماده شامل موارد زیر نخواهد بود:
‌الف - فعالیتهائی که مطابق قوانین داخلی هر یک از طرفهای متعاهد منحصر به‌ مؤسسات و سازمانهای متبوع آن طرف می‌باشد، از قبیل کشتیرانی ساحلی (‌کابوتاژ).
ب - مقررات مربوط به پذیرش و اقامت خارجیان در قلمرو هر یک از طرفهای‌متعاهد.
ج - مقررات حاکم بر راهنمائی اجباری.
‌د - استفاده از بنادری که به روی کشتی‌های خارجی باز نمی‌باشند.

۳ - اصل رفتار متقابل نسبت به حق شرکتهای کشتیرانی در خصوص تأسیس دفتر‌نمایندگی در قلمرو طرف متعاهد دیگر نیز اعمال می‌گردد.
پذیرش نمایندگی مزبور و حوزه‌فعالیت آن مطابق قوانین و مقررات طرف متعاهد دیگر تعیین می‌گردد.