نویست ورود

ماده ۲ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل ایمنی زیستی

مصوب ۱۳۸۲/۰۵/۲۹ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۲

مقررات عمومی
۱ - هر عضو باید اقدامات حقوقی، اداری و دیگر معیارهای لازم و مناسب برای‌اجرای تعهدات خود براساس این پروتکل را اتخاذ نماید.
۲ - اعضاء باید تضمین کنند که توسعه، جابجائی، حمل و نقل، کاربرد و رهاسازی‌موجودات زنده تغییر شکل یافته به گونه‌ای انجام می‌شود که با درنظر گرفتن مخاطرات آن‌برای سلامت انسان، از خطرات آن برای تنوع زیستی جلوگیری می‌کند یا آنها را کاهش ‌می‌دهد.
۳ - هیچ چیز در این پروتکل به هیچ وجه بر حاکمیت دولتها بر آبهای ساحلی‌ شان‌که طبق قوانین بین‌المللی تعیین شده است و حقوق حاکمیت و صلاحیت که کشورها در‌مناطق انحصاری اقتصادی خود و فلاتهای قاره‌ای‌شان مطابق با حقوق بین‌الملل دارا‌هستند و اعمال حقوق و آزادیهای کشتیرانی و هوانوردی توسط کشتیها و هواپیماهای کلیه‌ کشورها که در حقوق بین‌الملل پیش‌ بینی شده و به گونه‌ای که در اسناد بین‌المللی مربوطه‌ انعکاس یافته است تأثیر نخواهد گذاشت.
۴ - هیچ چیز در این پروتکل نباید به‌ گونه‌ای تفسیر گردد که محدود کننده حق یک‌عضو برای اتخاذ اقدامی درمورد حفاظت بیشتر در جهت حفظ و استفاده مداوم از تنوع‌زیستی نسبت به آنچه در این پروتکل درخواست شده، باشد، مشروط بر این که این اقدام‌با اهداف و مقررات این پروتکل و همچنین با سایر تعهدات آن به موجب حقوق بین‌الملل ‌سازگار باشد.
۵ - اعضاء ترغیب می‌گردند تا تخصصها و ابزارهای موجود و کار انجام شده در‌مراجع رسیدگی بین‌المللی با صلاحیت در زمینه خطرات، نسبت سلامت انسان را به طور‌مقتضی مورد توجه قرار دهند.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir