ماده ۱۳ قانون موافقتنامه بین دولتی بنادر خشک

۱- هرگونه اختلاف بین دو یا چند طرف ناشی از تفسیر یا اجرای موافقتنامه که در آن طرفهای اختلاف قادر به حل آن از طریق مذاکره یا مشاوره نباشند، چنانچه هر یک از طرفهای اختلاف درخواست نماید به میانجی‌گری ارجاع خواهد شد و برای این منظور مراتب به میانجی(هایی) که مورد توافق طرفهای اختلاف باشند ارجاع خواهد گردید. اگر طرفهای اختلاف موفق به توافق در مورد انتخاب میانجی(ها) در مدت نود (۹۰) روز پس از درخواست میانجیگری نشوند، هر یک از طرفهای مزبور می‌تواند از دبیر کل سازمان ملل متحد درخواست نماید تا میانجی‌ واحد مستقلی را منصوب نماید یا اختلاف به او ارجاع شود.

۲- توصیه میانجی(ها) که طبق بند (۱) این ماده منصوب شده‌اند، گرچه از نظر ماهیت، الزام‌آور نیست، مبنای تجدید ملاحظات طرفهای اختلاف قرار خواهد گرفت.

۳- طرفهای اختلاف می‌توانند از قبل توافق کنند که توصیه میانجی(‌ها)، را الزاماً بپذیرند.

۴- بندهای ۱، ۲ و ۳ این ماده چنین تلقی نخواهد شد که سایر اقدامات دو جانبه جهت حل و فصل اختلاف های میان طرفهای اختلاف در نظر گرفته نمی‌شود.

۵- هر دولت در هنگام تودیع سند تنفیذ، پذیرش، تصویب یا الحاق می‌تواند قید تحدید تعهدی را در نظر بگیرد که بیانگر عدم التزام خود به مفاد این ماده در خصوص میانجیگری است، سایر طرفها در مقابل هر طرفی که چنین قید تحدید تعهدی در نظر گرفته است، نسبت به مفاد این ماده جهت میانجیگری پای بند نخواهند بود.