نویست ورود

ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق وحمایت متقابل ازسرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری ازبکستان

مصوب ۱۳۸۲/۰۲/۲۳ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

تعاریف
‌از نظر این موافقتنامه معانی اصطلاحات بکاررفته به شرح زیر خواهد بود :
۱ - اصطلاح «‌سرمایه‌گذاری» عبارت از هرنوع مال یا دارائی از جمله موارد زیر‌است که توسط سرمایه‌گذاران یکی از طرفهای متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و مقررات ‌طرف متعاهد دیگر (‌که از این پس طرف متعاهد سرمایه پذیر خوانده می‌شود) بکار گرفته‌شود :
‌الف - اموال منقول و غیرمنقول و حقوق مربوط به آنها.
ب - سهام یا هرنوع مشارکت در شرکتها.
پ - پول و/ یا هرگونه مطالبات قابل وصول.
ت - حقوق مالکیت معنوی و صنعتی از قبیل حق اختراع، نمونه‌های بهره‌وری،‌طرحها یا نمونه‌های صنعتی، علائم و اسامی تجارتی، دانش فنی و حسن شهرت تجاری.
ث - حق اکتشاف، استخراج یا بهره‌برداری از منابع طبیعی.
۲ - اصطلاح «‌سرمایه‌گذار/ ‌سرمایه‌گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در‌چارچوب این موافقتنامه در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه‌گذاری کنند:
‌الف - اشخاص حقیقی که به موجب قوانین هر یک از طرفهای متعاهد اتباع آن‌ طرف متعاهد بشمار آیند و تابعیت طرف متعاهد سرمایه‌پذیررا دارا نباشند.
ب - اشخاص حقوقی هر یک از طرفهای متعاهد که به موجب قوانین همان طرف ‌متعاهد تأسیس شده و مرکز اداره یا مرکز اصلی فعالیتهای آنها در قلمرو طرف متعاهد‌ مزبور قرار داشته باشد.
۳ - اصطلاح «‌عواید» به معنی وجوهی است که به طور قانونی از سرمایه‌گذاری ‌حاصل شده باشد از جمله سود سهام، کارمزد و حق‌الامتیاز.
۴ - اصطلاح «‌قلمرو»:
الف- در مورد جمهوری اسلامی ایران به معنی مناطقی است که تحت حاکمیت یا‌صلاحیت جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و شامل مناطق دریایی آن نیز می‌شود.
ب - در مورد جمهوری ازبکستان به معنی قلمرو جمهوری ازبکستان شامل آبهای ‌سرزمینی و هر منطقه‌ای است که جمهوری ازبکستان برطبق قوانین خود و در تطابق با‌ حقوق بین‌الملل برآن حقوق حاکمیت به منظور بهره‌برداری، اکتشاف و محافظت از منابع‌طبیعی اعمال می‌کند.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir