ماده ۷ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به موافقتنامه حمل و نقل بین المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص کاربردی برای اینگونه جا به جایی ها (مورخ یکم سپتامبر ۱۹۷۰ میلادی برابر با دهم شهریور ماه ۱۳۴۹ هجری شمسی)

طرفهای متعاهد حق انعقاد موافقتنامه ‌های دو یا چند جانبه را برای خود محفوظ می ‌دارند به این شرط که مفاد مربوط به تجهیزات خاص و مفاد حاکم در مورد دمای مورد نیاز برای مواد غذایی خاص برای نگهداری در طول حمل‌ و نقل، به‌ ویژه به‌ دلیل شرایط اقلیمی خاص، دقیق‌ تر از آن مواردی باشد که در این موافقتنامه مقرر شده است. این مفاد باید تنها در حمل ‌و نقل‌ بین ‌المللی بین طرفهای متعاهدی اعمال شود که موافقتنامه ‌های دو یا چند جانبه‌ موضوع این ماده را منعقد نموده ‌اند. این موافقتنامه ‌ها به دبیرکل سازمان ملل متحد ارسال خواهد شد و وی آنها را به طرفهای متعاهد این موافقتنامه ‌هایی که امضاء کنندگان موافقتنامه مذکور نیستند، ارسال خواهد نمود.