ماده واحده
به دولت جمهوری اسلامی ایران اجازه داده می شود به موافقتنامه حمل و نقل بین المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص کاربردی برای اینگونه جا به جایی ها (مورخ یکم سپتامبر ۱۹۷۰ میلادی برابر با دهم شهریور ۱۳۴۹ هجری شمسی) به شرح پیوست مشتمل بر بیست ماده، سه ضمیمه و شش پیوست ملحق گردد و اسناد الحاق را نزد امین اسناد موافقتنامه تودیع نماید.
تبصره ۱: جمهوری اسلامی ایران طبق بند (۱) ماده (۱۶) موافقتنامه، خود را ملزم به ترتیبات موضوع بندهای (۲) و (۳) ماده (۱۵) آن در خصوص ارجاع به داوری هرگونه اختلاف ناشی از تفسیر یا اجرای آن که از طریق مذاکره حل و فصل نشود، نمی داند. ارجاع اختلاف به داوری صرفاً در صورت رضایت کلیه طرفهای اختلاف و با رعایت اصل یکصد و سی و نهم (۱۳۹) قانون اساسی ممکن می باشد. دولت جمهوری اسلامی ایران می تواند در هر مورد که ارجاع به داوری را برای حل و فصل هر اختلاف ناشی از تفسیر یا اجرای موافقتنامه به مصلحت بداند، با رعایت اصل یکصد و سی و نهم (۱۳۹) قانون اساسی، طبق قوانین مربوط اقدام نماید.
تبصره ۲: رعایت اصول هفتاد و هفتم (۷۷) و یکصد و بیست و پنجم (۱۲۵) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران برای اجرای این موافقتنامه الزامی است.