ماده ۱۰
اطلاعات عمومی، آگاهی و آموزش
۱. هر عضو باید در حد توان خود نسبت به تشویق و تسهیل موارد زیر اقدام نماید:
جزء#*الف*- ارتقاء آگاهی سیاستگذاران و تصمیم‌گیران مرتبط با آلاینده‌های آلی پایدار.
جزء#*ب*- در اختیار عموم گذاشتن کلیه اطلاعات موجود درخصوص آلاینده‌های آلی پایدار با ملحوظ نمودن بند (۵) از ماده (۹).
جزء#*ج*- تدوین و اجرای برنامه‌های آموزشی و اطلاع‌رسانی عمومی خصوصاً برای زنان، کودکان و طبقه کم سواد در مورد آلاینده‌های آلی پایدار و همین طور شامل اثرات بهداشتی و محیط زیستی و جایگزینها؛
جزء#*د*) مشارکت عموم در رسیدگی به آلاینده‌های آلی پایدار و اثرات بهداشتی و محیط زیستی آن و توصیه در چاره‌جوئی لازم و از جمله ایجاد موقعیتهایی برای تهیه داده‌ها در سطح ملی با توجه به اجرای این کنوانسیون؛
جزء#*هـ*- تعلیم کارگران، متخصصین علمی، مربیان و کادر فنی و مدیریتی.
جزء#*و*- توسعه و مبادله موارد لازم برای آگاهی عمومی و آموزشی در سطح ملی و بین‌المللی.
جزء#*ز*- توسعه و واجرای برنامه های آموزشی و تعلیماتی در سطوح ملی و بین المللی.
جزء#*الف*- ارتقاء آگاهی سیاستگذاران و تصمیم‌گیران مرتبط با آلاینده‌های آلی پایدار.
جزء#*ب*- در اختیار عموم گذاشتن کلیه اطلاعات موجود درخصوص آلاینده‌های آلی پایدار با ملحوظ نمودن بند (۵) از ماده (۹).
جزء#*ج*- تدوین و اجرای برنامه‌های آموزشی و اطلاع‌رسانی عمومی خصوصاً برای زنان، کودکان و طبقه کم سواد در مورد آلاینده‌های آلی پایدار و همین طور شامل اثرات بهداشتی و محیط زیستی و جایگزینها؛
جزء#*د*) مشارکت عموم در رسیدگی به آلاینده‌های آلی پایدار و اثرات بهداشتی و محیط زیستی آن و توصیه در چاره‌جوئی لازم و از جمله ایجاد موقعیتهایی برای تهیه داده‌ها در سطح ملی با توجه به اجرای این کنوانسیون؛
جزء#*هـ*- تعلیم کارگران، متخصصین علمی، مربیان و کادر فنی و مدیریتی.
جزء#*و*- توسعه و مبادله موارد لازم برای آگاهی عمومی و آموزشی در سطح ملی و بین‌المللی.
جزء#*ز*- توسعه و واجرای برنامه های آموزشی و تعلیماتی در سطوح ملی و بین المللی.
۲. هر کشور عضو باید در چارچوب توان خود اطمینان حاصل نماید که عموم مردم به اطلاعات عمومی موردنظر در بند (۱) دسترسی داشته و این اطلاعات را مرتباً به روز درآورد.
۳. هر کشور عضو باید در حد توان خود به تشویق استفاده‌کنندگان در صنعت و حرف مختلف پرداخته تا موجبات و تسهیلات لازم برای تأمین اطلاعات مورد اشاره بند (۱) را در سطح ملی و به صورتی مناسب در سطوح زیر منطقه‌ای و جهانی، فراهم آورد.
۴. در تأمین اطلاعات درخصوص آلاینده‌های آلی پایدار و جایگزین آنها اعضاء می‌توانند از برگه‌های اطلاعات بهداشتی، گزارشات، رسانه‌های گروهی و دیگر ابزار اطلاع رسانی استفاده کرده و مراکز اطلاعاتی را در سطح ملی و منطقه‌ای ایجاد کنند.
۵. هر کشور عضو باید ملاحظاتی منسجم نسبت به توسعه ساختارهایی چون انتشار مواد آلاینده و ثبت حمل و نقل آنها داشته و نسبت به جمع‌آوری و انتشار اطلاعات درخصوص برآورد مقادیری که در هر سال از مواد مندرج در ضمیمه‌های (الف)، (ب) یا (ج) انتشار یا در معرض تماس قرار گرفته، داشته باشد.