نویست ورود

ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیستی ویتنام

مصوب ۱۳۸۹/۱۰/۱۵ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

تعاریف
از نظر این موافقتنامه، معانی اصطلاحات به کار رفته در آن به شرح زیر خواهدبود:
۱ـ اصطلاح « سرمایه‌گذاری» عبارت از هر نوع مال یا دارایی از جمله موارد زیر است که توسط سرمایه‌گذاران یکی از طرفهای متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و مقررات طرف متعاهد اخیرالذکر (که از این پس طرف متعاهد سرمایه‌پذیر خوانده می‌شود) به‌کار گرفته شود:
الف) اموال منقول و غیرمنقول و حقوق مربوط به آنها،
ب) سهام یا هر نوع مشارکت در شرکتها،
پ) حق ادعاء نسبت به پول یا هر عملیاتی که دارای ارزش اقتصادی مرتبط با سرمایه‌گذاری باشد،
ت) حقوق مالکیت معنوی و صنعتی از قبیل حق اختراع، نمونه‌های بهره‌وری، طرح ها یا نمونه‌های صنعتی، علائم و اسامی تجاری، دانش فنی و حُسن شهرت تجاری،
ث) حق اکتشاف، استخراج یا بهره‌برداری از منابع طبیعی.
۲ـ اصطلاح « سرمایه‌گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در چهارچوب این موافقتنامه در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه‌گذاری کنند:
الف) اشخاص حقیقی که به موجب قوانین هر یک از طرفهای متعاهد اتباع آن طرف متعاهد به شمار آیند و تابعیت طرف متعاهد سرمایه‌پذیر را دارا نباشند.
ب) اشخاص‌حقوقی هر طرف ‌متعاهد که برابر قوانین همان طرف‌متعاهد تشکیل و تأسیس ‌شده ‌باشد و مقر و فعالیت اقتصادی اصلی آنها در قلمرو همان طرف ‌متعاهد قرار داشته باشد.
۳ـ اصطلاح « عواید» به معنی وجوهی است که به طور قانونی از سرمایه‌گذاری حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمایه‌گذاری، سود سهام، کارمزد و حق‌الامتیاز.
۴ـ اصطلاح « قلمرو»:
الف) در مورد جمهوری اسلامی ایران به معنی مناطقی است که تحت حاکمیت یا صلاحیـت جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و شامل مـناطق دریایی مـربوط آنها نیز می‌شود.
ب) در مورد جمهوری سوسیالیستی ویتنام به معنی قلمرو سرزمینی، جزایر، آب های داخلی، دریای سرزمینی و فضای بالای آنها، مناطق دریایی وراء دریای سرزمینی از جمله بستر دریا و زیربستر آن که جمهوری سوسیالیستی ویتنام بر آن حاکمیت، حقوق حاکمیت و صلاحیت را طبق قوانین ملی و حقوق بین‌المللی اعمال می‌نماید.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir