نویست ورود

ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از‌سرمایه‌گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت‌پادشاهی اسپانیا

مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۲۳ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

تعاریف
‌از نظر این موافقتنامه:
۱- اصطلاح «‌سرمایه‌گذاری» عبارت از هر نوع دارایی از جمله موارد زیر است که ‌توسط سرمایه ‌گذاران یکی از طرفهای متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و مقررات طرف‌ متعاهد دیگر بکار گرفته‌شود:
الف) اموال منقول و غیرمنقول و حقوق مربوط به آنها از قبیل اجاره، رهن، حق‌ حبس، وثیقه و حق انتفاع.
ب) سهم الشرکه و سهام و اوراق قرضه یک شرکت یا هر شکل دیگر مشارکت در‌یک شرکت یا موسسه تجاری.
پ) مالکیت نسبت به پول یا هر عملیات وابسته به سرمایه‌گذاری که دارای ارزش‌اقتصادی باشد.
ت - حقوق مالکیت معنوی، فرآیندهای فنی، دانش فنی و حسن شهرت تجاری.
ث) هر حقی که دارای ارزش اقتصادی باشد از جمله حق اکتشاف، استخراج یا ‌بهره ‌برداری از منابع طبیعی.
هرگونه تغییر شکل در دارائیهایی که سرمایه‌گذاری یا سرمایه‌گذاری مجدد شده در‌ماهیت آنها به عنوان سرمایه‌گذاری تأثیری نخواهدداشت مشروط به اینکه چنین تغییری ‌بر طبق قوانین و مقررات طرف متعاهد سرمایه ‌پذیر و در صورت لزوم با تصویب مقام ‌صلاحیتدار طرف متعاهد میزبان انجام شده ‌باشد.
۲- اصطلاح «‌سرمایه‌گذاران» در مورد هر یک از طرفهای متعاهد عبارت از اشخاص‌زیر است که در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه‌گذاری کنند:
الف) اشخاص حقیقی که به موجب قانون آن طرف متعاهد، اتباع آن به شمار آیند.
ب) اشخاص حقوقی شامل شرکتها، مؤسسات و سایر سازمانهایی که به موجب‌ قوانین آن طرف متعاهد تشکیل شده و مقر آنها و فعالیتهای حقیقی اقتصادی آنها در قلمرو‌همان طرف متعاهد قرار داشته‌باشد.
۳ - اصطلاح «‌عواید» به معنی وجوهی است که از سرمایه ‌گذاری حاصل شده ‌باشد‌و به ویژه، اما نه منحصراً، شامل سود، سود سهام، سود تسهیلات مالی، عایدات ‌سرمایه‌ای، کارمزد و حق‌الامتیاز می‌باشد.
۴- اصطلاح «‌قلمرو» به معنی قلمرو تحت حاکمیت هر طرف متعاهد از جمله ‌دریای سرزمینی می‌باشد و مناطق دریایی را نیز که هر طرف متعاهد بر طبق حقوق ‌بین ‌الملل بر آنها اعمال حقوق حاکمیت یا صلاحیت می‌کند شامل می‌شود.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir