ماده ۱ قانون موافقتنامه حمل ونقل دریایی و کشتیرانی تجاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کنیا

۱- اصطلاح «کشتی» به هر شناور تجاری اطلاق می شود که طبق قوانین طرفین به ثبت رسیده باشد و تحت پرچم آن تردد کند، اصطلاح مزبور همچنین شامل آن دسته از شناورهای استیجاری خواهد بود که توسط یک طرف یا شرکتهای کشتیرانی آن به کار گرفته شده باشد مشروط بر این که با پرچم کشور ثالثی که از نظر طرف دیگر قابل قبول می باشد، تردد نماید، ولی شامل شناورهای زیر نمی شود:
الف- کشتی های جنگی و سایر شناورهایی که در خدمت نیروهای مسلح هستند؛
ب- شناورهای تحقیقاتی ( اقیانوس شناسی و علمی )؛
پ- شناورهای ماهیگیری ؛
ت- شناورهای تفریحی، دولتی ، بیمارستانی و سایر شناورهایی که اعمال غیرتجاری انجام می دهند.

۲- اصطلاح «خدمه» شامل هر شخصی است که در کشتی هر یک از طرفین به­کار گمارده شده ، تصدی اعمال مربوط به راهبری ، بهره برداری یا نگهداری کشتی را به عهده داشته و نام وی در فهرست خدمه کشتی مندرج و دارای شناسنامه دریانوردی باشد.

۳- اصطلاح «قلمرو» در مورد هر یک از طرفین به مناطق تحت حاکمیت یا صلاحیت آن اطلاق می شود، مگر آن که سیاق عبارت به نحو دیگری اقتضاء کند.

۴- اصطلاح «مسافر» به شخصی اطلاق می شود که به وسیله کشتی حمل شود بدون آن که نام وی در فهرست خدمه کشتی هر یک از طرفین ذکر شده باشد یا در آن به انجام کاری اشتغال داشته باشد.

۵- اصطلاح «بندر» به محلی اطلاق می شود که دارای موقعیت و تأسیسات بندری بوده و بر روی کشتیرانی بازرگانی بین المللی باز باشد.

۶- اصطلاح «شرکتهای کشتیرانی و نمایندگی های کشتیرانی » به معنای نهادهای حقوقی است که در قلمرو یک طرف مطابق قوانین داخلی آن طرف تأسیس و به حمل و نقل دریایی بین المللی اشتغال داشته باشد.

۷(اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۹۰)- «مقامهای صلاحیتدار دریایی » عبارتند از :
در جمهوری اسلامی ایران: وزارت راه و شهرسازی(سازمان بنادر ودریانوردی)،
و در جمهوری کنیا: وزارت حمل و نقل و مرجع دریایی کنیا .