ماده ۵ قانون موافقتنامه حمل ونقل دریایی و کشتیرانی تجاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کنیا

الف- هریک از طرفین توافق می نمایند نسبت به کشتی های طرف دیگر، محموله ها، خدمه و مسافران آنها در موارد زیر همان رفتاری را خواهد داشت که با کشتی های خود که برای حمل ونقل دریایی بین المللی مورداستفاده قرار می گیرند، معمول می دارد:
۱- ورود و خروج کشتی ها به آبهای سرزمینی و بنادری که به روی حمل ونقل دریایی بین المللی باز می باشد؛
۲- توقف کشتی ها در بنادر، استفاده از بنادر برای عملیات تخلیه و بارگیری و استفاده از تسهیلات بندری؛
۳- سوار و پیاده کردن مسافر؛
۴- استفاده از خدمات مربوط به کشتیرانی تجاری دریایی و همچنین عملیات مربوط.

ب- مفاد بند (الف) این ماده شامل موارد زیر نخواهد بود :
۱- فعالیتهایی که طبق قوانین داخلی هریک از طرفین منحصر به مؤسسات و سازمانهای متبوع آنها است از قبیل کشتیرانی ساحلی (کابوتاژ)؛
۲- مقررات مربوط به پذیرش و اقامت خارجیان در قلمرو هریک ازطرفین؛
۳- مقررات مربوط به راهنمایی اجباری کشتی های خارجی ؛
۴- استفاده از بنادری که به روی کشتی های خارجی باز نمی باشد.