نویست ورود

ماده ۱ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیستی ویتنام

مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۲۳ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

(اصلاحی ۱۳۹۰/۰۳/۳۱)
تعاریف
‌از نظر این موافقتنامه:
۱ - اصطلاح «‌کشتی طرف متعاهد» به هر شناور تجاری اطلاق می‌شود که مطابق‌قوانین و مقررات یک طرف متعاهد به ثبت رسیده و تحت پرچم آن تردد نماید و همچنین‌ شامل آن دسته از شناورهای استیجاری است که توسط شرکتهای کشتیرانی یک طرف‌ متعاهد به کار گرفته شده لیکن با پرچم کشور ثالثی که از نظر طرف متعاهد دیگر قابل قبول‌می‌باشد، تردد می‌نمایند.
‌این اصطلاح شامل شناورهای زیر نمی‌شود:
‌الف - کشتی‌های جنگی و سایر شناورهائی که در خدمت نیروهای مسلح هستند؛
ب - شناورهای تحقیقاتی (‌آب نگاری، اقیانوس شناسی و علمی)؛
پ - شناورهای ماهیگیری؛
ت - شناورهای دولتی، بیمارستانی و سایر شناورهائی که فعالیت‌های غیرتجاری ‌انجام می‌دهند.
۲ - اصطلاح «‌خدمه» شامل فرمانده، افسران، دریانوردان و هر شخصی است که در‌کشتی هر یک از طرفهای متعاهد به کار گمارده شده، دارای شرایط لازم بوده و نام وی در‌فهرست خدمه کشتی درج و دارای گذرنامه دریانوردی که از سوی مقام صلاحیتدار هر‌طرف متعاهد صادر شده، می‌باشد.
۳ - اصطلاح «‌مسافر» به اشخاصی اطلاق می‌شود که تحت قرارداد حمل و نقل‌مسافر توسط کشتی هر یک از طرفهای متعاهد تردد نموده و نامشان در فهرست مسافران‌آن کشتی درج گردیده باشد.
۴ - اصطلاح «‌بندر» طرف متعاهد عبارت است از هر یک از بنادر دریائی که در‌قلمرو یک طرف متعاهد واقع شده و توسط آن طرف متعاهد به روی کشتیرانی بین‌المللی ‌باز باشد.
۵ - اصطلاح «‌شرکت کشتیرانی» به معنای شخص حقوقی است که در قلمرو یک‌ طرف متعاهد مطابق قوانین داخلی آن طرف تأسیس و با به کارگیری شناورهای ملکی یا‌ استیجاری خود به فعالیت در زمینة حمل و نقل دریائی بین‌المللی اشتغال داشته باشد.
۶ - اصطلاح «‌کابوتاژ» عبارت است از هرگونه حمل کالا یا مسافر بین بنادر یک‌ طرف متعاهد.
۷ - اصطلاح «‌قلمرو» در مورد هر یک از طرفهای متعاهد به مناطق تحت حاکمیت ‌یا صلاحیت آنها اطلاق می‌شود.
۸ - اصطلاح «‌مقامهای صلاحیتدار دریائی» عبارتند از:
- وزارت راه و شهرسازی (‌سازمان بنادر و کشتیرانی) در جمهوری اسلامی ایران.
- وزارت حمل و نقل در جمهوری سوسیالیستی ویتنام.
اصلاحیه‌ها (۱)
  1. اصلاحی · ۱۳۹۰/۰۳/۳۱
    متن پیشین:
    ماده ۱ - تعاریف
    ‌از نظر این موافقتنامه:
    ۱ - اصطلاح «‌کشتی طرف متعاهد» به هر شناور تجاری اطلاق می‌شود که مطابق‌قوانین و مقررات یک طرف متعاهد به ثبت رسیده و تحت پرچم آن تردد نماید و همچنین‌ شامل آن دسته از شناورهای استیجاری است که توسط شرکتهای کشتیرانی یک طرف‌ متعاهد به کار گرفته شده لیکن با پرچم کشور ثالثی که از نظر طرف متعاهد دیگر قابل قبول‌می‌باشد، تردد می‌نمایند.
    ‌این اصطلاح شامل شناورهای زیر نمی‌شود:
    ‌الف - کشتی‌های جنگی و سایر شناورهائی که در خدمت نیروهای مسلح هستند؛
    ب - شناورهای تحقیقاتی (‌آب نگاری، اقیانوس شناسی و علمی)؛
    پ - شناورهای ماهیگیری؛
    ت - شناورهای دولتی، بیمارستانی و سایر شناورهائی که فعالیت‌های غیرتجاری ‌انجام می‌دهند.
    ۲ - اصطلاح «‌خدمه» شامل فرمانده، افسران، دریانوردان و هر شخصی است که در‌کشتی هر یک از طرفهای متعاهد به کار گمارده شده، دارای شرایط لازم بوده و نام وی در‌فهرست خدمه کشتی درج و دارای گذرنامه دریانوردی که از سوی مقام صلاحیتدار هر‌طرف متعاهد صادر شده، می‌باشد.
    ۳ - اصطلاح «‌مسافر» به اشخاصی اطلاق می‌شود که تحت قرارداد حمل و نقل‌مسافر توسط کشتی هر یک از طرفهای متعاهد تردد نموده و نامشان در فهرست مسافران‌آن کشتی درج گردیده باشد.
    ۴ - اصطلاح «‌بندر» طرف متعاهد عبارت است از هر یک از بنادر دریائی که در‌قلمرو یک طرف متعاهد واقع شده و توسط آن طرف متعاهد به روی کشتیرانی بین‌المللی ‌باز باشد.
    ۵ - اصطلاح «‌شرکت کشتیرانی» به معنای شخص حقوقی است که در قلمرو یک‌ طرف متعاهد مطابق قوانین داخلی آن طرف تأسیس و با به کارگیری شناورهای ملکی یا‌ استیجاری خود به فعالیت در زمینۀ حمل و نقل دریائی بین‌المللی اشتغال داشته باشد.
    ۶ - اصطلاح «‌کابوتاژ» عبارت است از هرگونه حمل کالا یا مسافر بین بنادر یک‌ طرف متعاهد.
    ۷ - اصطلاح «‌قلمرو» در مورد هر یک از طرفهای متعاهد به مناطق تحت حاکمیت ‌یا صلاحیت آنها اطلاق می‌شود.
    ۸ - اصطلاح «‌مقامهای صلاحیتدار دریائی» عبارتند از:
    - وزارت راه و ترابری (‌سازمان بنادر و کشتیرانی) در جمهوری اسلامی ایران.
    - وزارت حمل و نقل در جمهوری سوسیالیستی ویتنام.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir