نویست ورود

ماده ۷ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیستی ویتنام

مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۲۳ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۷

رفتار
۱ - هر یک از طرفهای متعاهد نسبت به کشتی‌های طرف متعاهد دیگر، محموله، ‌خدمه و مسافران آنها در موارد زیر همان رفتاری را خواهد داشت که با کشتی‌های خود که ‌برای حمل و نقل دریائی بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرند، معمول می‌دارد:
‌الف - دسترسی آزاد به آبهای سرزمینی و بنادری که به روی حمل و نقل دریائی ‌بین‌المللی باز می‌باشند؛
ب - توقف کشتی‌ها در بنادر و استفاده از تسهیلات بندری؛
پ - سوار و پیاده کردن مسافر؛
ت - استفاده از خدمات مرتبط با کشتیرانی تجاری و عملیات مربوطه. تعرفة ‌حقوق، عوارض و هزینه‌های بندری متحمله براساس قوانین و مقررات قابل اجرا در هر‌یک از طرفهای متعاهد اعمال خواهد شد.
۲ - مفاد بند (۱) این ماده شامل موارد ذیل نخواهد بود:
‌الف - فعالیتهائی که براساس قوانین داخلی هر یک از طرفهای متعاهد منحصراً‌ در اختیار مؤسسات و سازمانهای متبوع آنهاست از قبیل کشتیرانی ساحلی (‌کابوتاژ)؛
ب - مقررات مربوط به پذیرش و اقامت خارجیان در قلمرو هریک از طرفهای‌ متعاهد؛
پ - مقررات مربوط به راهنمائی اجباری کشتی‌های خارجی؛
ت - استفاده از بنادری که به روی کشتی‌های خارجی باز نمی‌باشد.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir