ماده ۲۲ قانون معاهده استرداد مجرمان بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سوسیالیستی ویتنام

۱ـ این معاهده به موجب قوانین هر طرف منوط به تصویب خواهد بود. هر طرف به محض تکمیل تشریفات قانونی خود که برای لازم الاجرا شدن این معاهده لازم است، طرف دیگر را در اسرع وقت به صورت کتبی و از طریق مجاری سیاسی (دیپلماتیک) مطلع خواهد کرد. این معاهده پس از شصت (۶۰) روز از تاریخ آخرین اطلاعیه طرف ها لازم الاجرا خواهد شد.

۲ـ این معاهده برای مدت نامحدودی لازم الاجرا خواهد بود. با این حال، می تواند با اطلاعیه کتبی هر یک از طرف ها مبنی بر اختتام به طرف دیگر، خاتمه یابد. اختتام شش (۶) ماه پس از تاریخی نافذ خواهد شد که چنین اطلاعیه ای توسط طرف دیگر دریافت می شود.

۳ـ این معاهده علی رغم هرگونه اختتام، در مورد درخواست های استردادی که قبل از تاریخ نافذ شدن اختتام مزبور انجام شده است، کماکان اعمال خواهد شد.

برای گواهی مراتب فوق، امضاکنندگان زیر که به طور مقتضی از طرف دولت های متبوع خود مجاز می باشند، این معاهده را امضا کردند.
این معاهده در دو نسخه در تهران در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۲ هجری شمسی، مطابق با ۲۱ می ۲۰۲۳ میلادی، به زبان های فارسی، ویتنامی و انگلیسی تنظیم گردید. کلیه متون دارای اعتبار یکسان می باشند. در صورت وجود اختلاف در تفسیر، متن انگلیسی ملاک خواهد بود.