ماده ۱ قانون موافقتنامه حمل ونقل هوایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کنیا

الف ـ اصطلاح « کنوانسیون» به کنوانسیون هواپیمایی کشوری بین‌المللی که در تاریخ آذرماه هجری شمسی برابر با ۷ دسامبر ۱۹۴۴ میلادی در شیکاگو برای امضاء مفتوح گردید، اطلاق می‌شود، و شامل اصلاحات کنوانسیون که به موجب ماده (۹۴) آن تصویب شده و برای طرفهای متعاهد لازم‌الاجراء گردیده و نیز ضمایم کنوانسیون و اصلاحات آنها که به موجب ماده (۹۰) آن به تصویب رسیده و برای طرفهای متعاهد لازم الاجراء شده است، خواهد بود.

ب ـ اصطلاح « مقامات هواپیمایی» درمورد جمهوری اسلامی ایران به « سازمان هواپیمایی کشوری » و هرشخص یا سازمانی که مجاز به انجام وظایف فعلی آن سازمان باشد اطلاق می‌گردد، و در مورد دولت کنیا به وزیر فعلی مسؤول هواپیمایی کشوری هر شخص یا سازمانی که مجاز به انجام وظایف فعلی آن وزیر باشد، اطلاق می‌شود.

پ ـ اصطلاح « شرکت هواپیمایی تعیین‌شده » به یک یا چند شرکت هواپیمایی اطلاق می‌شود که به موجب مفاد ماده (۳) این موافقتنامه تعیین شوند و اجازه فعالیت بیابند.

ت ـ اصطلاح « ظرفیت » درمورد هواپیما، به میزان بارگیری مؤثر آن هواپیما در یک مسیر یا قسمتی از مسیر و اصطلاح « ظرفیت» درمورد « سرویس مورد توافق» به حاصل‌ضرب ظرفیت هواپیما در چنین سرویسی در دفعات پرواز هواپیمای مزبور طی زمان معین درتمام یا قسمتی از مسیر، اطلاق می‌شود.

ث ـ اصطلاح سرزمین در مورد هر یک از طرفهای متعاهد به مناطق تحت حاکمیت آنها اطلاق می‌شود.

ج ـ اصطلاحات « سرویس هوایی»، « سرویس هوایی بین‌المللی» ، « شرکت هواپیمایی» و « توقف به منظورهای غیرحمل و نقل» دارای همان معانی است که به ترتیب در ماده (۹۶) کنوانسیون برای آنها ذکر شده است .

چ ـ اصطلاح « نرخ» به قیمتی اطلاق می‌شود که برای حمل مسافر، بار همراه و غیرهمراه پرداخت گردد و شامل شرایطی که به موجب آن قیمتهای مزبور اعمال می‌شود از جمله قیمت ها و شرایط مقرر برای نمایندگی ها و سایر خدمات جنبی به استثناء دستمزدها و شرایط حمل پست، می‌باشد.