ماده ۱ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری - دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اندونزی

الف - عبارت «شناور هر یک از دو طرف متعاهد» عبارت است از شناورهای تجاری که در هر یک از دو طرف متعاهد به ثبت رسیده است و پرچم ملی‌آن را برافراشته‌اند، به جز:
۱ - کشتیهای جنگی،
۲ - سایر شناورهایی که در نیروهای مسلح مورد بهره برداری قرار می‌گیرند،
۳ - شناورهای تحقیقاتی (‌هیدروگرافی، اقیانوس شناسی و علمی)،
۴ - شناورهایی که ماهیت بهره برداری آنها غیر تجاری است (‌قایقهای دولتی، کشتیهای بیمارستانی و غیره).

ب - واژه «اعضای خدمه» عبارت است از کسانی که در شناور هریک از دو طرف متعاهد خدمت می‌کنند و مدارک شناسایی صادره توسط مرجع‌ ذی‌صلاح طرف متعاهد مطابق با ماده (۹) این موافقتنامه را دارا هستند و اسامی آنها در فهرست خدمه شناور درج شده است.

پ - واژه «مسافران» عبارت است از اشخاصی که توسط شناور هریک از دو طرف متعاهد حمل می‌شوند و به‌هیچ سمتی در آن شناور اشتغال ندارند و‌مشغول نیستند و اسامی آنها در فهرست خدمه شناور درج شده است.

ت (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۹۰)- عبارت «مرجع ذی‌صلاح» عبارت است از:
۱- در جمهوری اسلامی ایران - وزارت راه و شهرسازی (‌سازمان بنادر و کشتیرانی).
۲- در جمهوری اندونزی - وزارت ارتباطات (‌اداره کل ارتباط دریایی).

ث - واژه «‌قلمرو« عبارت است از:
- در خصوص جمهوری اسلامی ایران همانطور که درقانون دریایی آن تعریف شده و آبهای مجاور که جمهوری اسلامی ایران بر آنها حاکمیت، حقوق‌حاکمیت یا صلاحیت دارد.
- در خصوص جمهوری اندونزی قلمرو جمهوری اندونزی همانطور که در قوانین آن تعریف شده و مناطق مجاور که جمهوری اندونزی مطابق مفاد‌کنوانسیون سازمان ملل متحد راجع به حقوق دریاها - مصوب ۱۹۸۲ - بر آنها حاکمیت، حقوق حاکمیت یا صلاحیت دارد.