ماده ۱۱ قانون موافقتنامه اجتناب از اخذ مالیات مضاعف در مورد مالیاتهای بر درآمد و سرمایه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و شورای فدرال سوئیس

۱ - هزینه‌ های مالی حاصل در یک دولت متعاهد که به مقیم دولت متعاهد دیگر‌ پرداخت شده مشمول مالیات آن دولت متعاهد دیگر می‌ شود.

۲ – مع ‌ذلک، این هزینه‌ های مالی ممکن است در دولت متعاهدی که حاصل شده و‌ طبق قوانین آن نیز مشمول مالیات شود ولی چنانچه دریافت کننده مقیم دولت متعاهد‌ دیگر بوده و مالک منافع هزینه ‌های مالی باشد، مالیات متعلقه از ده درصد (۱۰%) مبلغ‌ ناخالص هزینه ‌های مالی تجاوز نخواهد کرد.

۳ - علی‌ رغم مقررات بند (۲)، هزینه‌ های مالی حاصل در یک دولت متعاهد و‌ پرداختی به مقیم دولت متعاهد دیگر که مالک منافع هزینه‌ های مالی مزبور باشد تا‌ حدودی که در موارد مشروحه زیر پرداخت شود فقط در آن دولت دیگر مشمول مالیات‌ خواهد بود:
‌الف - به دولت متعاهد دیگر، تقسیم فرعی سیاسی یا مقام محلی آن یا به بانک ‌مرکزی دولت متعاهد دیگر،
ب – در خصوص فروش اعتباری تجهیزات صنعتی، بازرگانی یا علمی.
پ – در خصوص فروش اعتباری اجناس توسط یک مؤسسه به مؤسسه دیگر، یا.
ت - هر نوع وام اعطائی توسط یک بانک.

۴ - اصطلاح «‌هزینه‌ های مالی» به نحوی که در این ماده به کار رفته است به درآمد ‌ناشی از هر نوع مطالبات دینی اعم از آن که دارای وثیقه و یا متضمن حق مشارکت در منافع‌ بدهکار باشد یا نباشد و به خصوص درآمد ناشی از اوراق بهادار دولتی و درآمد ناشی از‌ اوراق قرضه یا سهام قرضه شامل حق بیمه و جوایز متعلق به اوراق بهادار، اوراق قرضه یا‌ سهام قرضه مزبور اطلاق می ‌گردد. جریمه ‌های تأخیر تأدیه از لحاظ این ماده هزینه‌ های ‌مالی محسوب نخواهد شد.

۵ - هرگاه مالک منافع هزینه ‌های مالی، مقیم یک دولت متعاهد بوده و در دولت‌ متعاهد دیگری که هزینه‌ های مالی در آنجا حاصل شده از طریق مقر دائم فعالیت شغلی‌ داشته باشد یا در دولت متعاهد دیگر از پایگاه ثابت واقع در آن خدمات شخصی مستقل ‌انجام دهد و مطالبات دینی که هزینه‌ های مالی از بابت آن پرداخت می‌ شود به طور مؤثر‌ مربوط به این مقر دائم یا پایگاه ثابت باشد، مقررات بندهای (۱)، (۲) و (۳) اعمال‌ نخواهد شد. در این صورت حسب مورد، مقررات مواد (۷) یا (۱۴) مجری خواهد بود.

۶ - هزینه‌ های مالی در صورتی حاصل شده در یک دولت متعاهد تلقی خواهد‌ گردید که پرداخت کننده فردی مقیم آن دولت باشد. مع ‌ذلک در صورتی که شخص ‌پرداخت کننده هزینه‌ های مالی، خواه مقیم یک دولت متعاهد باشد یا نباشد، در یک‌ دولت متعاهد و در ارتباط با دینی که هزینه‌ های مالی به آن تعلق می ‌گیرد دارای مقر دائم یا ‌پایگاه ثابت بوده و پرداخت این هزینه‌ های مالی بر عهده آن مقر دائم یا پایگاه ثابت باشد،‌ در این صورت چنین تلقی خواهد شد که هزینه‌ های مالی مذکور در دولت متعاهد محل ‌وقوع مقر دائم یا پایگاه ثابت حاصل شده است.

۷ – در صورتی که به دلیل وجود رابطه خاص بین پرداخت کننده و مالک منافع یا‌ بین هر دوی آنها و شخص دیگری، مبلغ هزینه ‌های مالی که در مورد مطالبات دینی پرداخت می‌ شود از مبلغی که در صورت عدم وجود چنین ارتباطی بین پرداخت کننده و‌ مالک منافع توافق می ‌شد بیشتر باشد، مقررات این ماده فقط نسبت به مبلغ اخیرالذکر‌ اعمال خواهد شد. در این مورد قسمت مازاد پرداختی طبق قوانین هر یک از دولتهای ‌متعاهد و با رعایت سایر مقررات این موافقتنامه مشمول مالیات خواهد بود.