نویست ورود

ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه ‌گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری مردمی‌بنگلادش

مصوب ۱۳۸۰/۱۲/۱۴ · مجلس شورای اسلامی

ماده ۱

تعاریف :
‌از نظر این موافقتنامه، معانی اصطلاحات به‌کار رفته به شرح زیر خواهد بود:
۱- اصطلاح «‌سرمایه‌گذاری» عبارت از هر نوع مال یا دارائی از جمله موارد زیر است که توسط سرمایه‌گذاران یکی از طرف‌های متعاهد در قلمرو و طبق‌قوانین و مقررات طرف متعاهد دیگر (‌که از این پس طرف متعاهد سرمایه‌پذیر خوانده می‌شود) به‌کار گرفته شود :
‌الف - اموال منقول و غیرمنقول و حقوق مربوط به آنها.
ب - سهام یا هر نوع مشارکت در شرکتها.
پ - پول و / یا هرگونه مطالبات قابل وصول.
ت - حقوق مالکیت معنوی و صنعتی از قبیل حق اختراع، نمونه‌های بهره‌وری، طرحها یا نمونه‌های صنعتی، علائم و اسامی تجاری، دانش فنی و‌حسن شهرت تجاری.
ث - حق اکتشاف، استخراج یا بهره‌برداری از منابع طبیعی.
۲- اصطلاح «‌سرمایه‌گذار/ سرمایه‌گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در چارچوب این موافقتنامه در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه‌گذاری کنند:
‌الف - اشخاص حقیقی که به موجب قوانین هر یک از طرف‌های متعاهد اتباع آن طرف متعاهد به شمار آیند و تابعیت طرف متعاهد سرمایه‌پذیر را دارا‌نباشند.
ب - اشخاص حقوقی هر یک از طرف‌های متعاهد که به موجب قوانین همان طرف متعاهد تأسیس شده و مرکز اداره یا مرکز اصلی فعالیت‌های آنها در‌قلمرو طرف متعاهد مزبور قرار داشته باشد.
۳- اصطلاح «‌عواید» به معنی وجوهی است که به طور قانونی از سرمایه‌گذاری حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمایه‌گذاری، سود سهام،‌کارمزد و حق‌الامتیاز.
۴- اصطلاح «‌قلمرو» به معنی مناطقی است که حسب مورد تحت حاکمیت یا صلاحیت هر یک از طرفهای متعاهد قراردارد و شامل مناطق دریایی‌مربوط آنها نیز می‌شود.

بازنشر متن رسمی برای مطالعه؛ مرجع رسمی: سامانهٔ قوانین و مقررات. متن رسمی از qavanin.ir