ماده ۱۵ قانون موافقت نامه تجارت آزاد بین جمهوری اسلامی ایران و اتحادیه اقتصادی اوراسیا و کشورهای عضو آن

۱- کالاهای دارای مبدأ هر طرف، در واردات به طرف دیگر، به شرط تسلیم یکی از اسناد اثبات کننده مبدأ زیر از رفتار تعرفه ای ترجیحی برخوردار خواهند شد:
جزء#*الف*) گواهی مبدأ صادرشده طبق این فصل. غیر از مواردی که در ماده ۶-۲۸ این موافقتنامه آمده است، گواهی مبدأ ارائه شده به مقام های گمرکی طرف واردکننده باید اصلی، معتبر، به درستی تکمیل شده و صادرشده منطبق با قالب تعیین شده در پیوست ۳ این موافقتنامه باشد؛
جزء#*ب*) اظهارنامه مبدأ صادرشده طبق ماده ۶-۱۷ این موافقتنامه.

۲- اعتبار سند اثبات کننده مبدأ از تاریخ صدور آن به مدت ۱۲ ماه خواهد بود و جز در شرایط مصرح در بند ۳ این ماده، باید طی دوره مذکور و حداکثر تا لحظه تسلیم اظهارنامه گمرکی، به مقام های گمرکی طرف واردکننده ارائه شود.

۳- چنانچه واردکننده در زمان واردات، سند اثبات کننده مبدأ را در اختیار نداشته باشد، طرف واردکننده حقوق گمرکی و سود بازرگانی ملت بهین دوست (کامله الوداد) اعمال شده را وضع یا در صورت امکان پرداخت سپرده ای برای کالاهای وارد شده را مقرر خواهد کرد. در چنین موردی، واردکننده می تواند تا ۱۲ ماه از زمان ثبت اظهارنامه گمرکی طبق قوانین و مقررات کشور واردکننده، مشروط به رعایت تمامی الزامات ماده ۶-۲۳ این موافقتنامه، رفتار تعرفه ای ترجیحی و استرداد هرگونه حقوق گمرکی و سود بازرگانی اضافة واردات یا سپردة پرداخت شده را درخواست کند.