ماده ۱ قانون موافقتنامه حمل و نقل بین‌المللی جاده‌ای بین دولت‌جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آذربایجان

۱ - اصطلاح «‌متصدی حمل و نقل» یعنی هر شخص حقیقی یا حقوقی ثبت شده ‌در قلمرو جمهوری اسلامی ایران یا در قلمرو جمهوری آذربایجان که براساس قوانین و‌مقررات ذی‌ربط مجاز به انجام عملیات حمل و نقل بین‌المللی جاده‌ای مسافر یا کالا‌می‌باشد.

۲ - اصطلاح «‌وسیله نقلیه» یعنی هر نوع وسیله نقلیه موتوری که :
‌الف - به منظور حمل بیش از نه نفر با احتساب راننده (‌وسیله نقلیه مسافربری) یا ‌جهت حمل و نقل کالا (‌وسیله نقلیه باربری) ساخته شده باشد.
ب - در قلمرو یکی از طرفهای متعاهد ثبت شده باشد (‌درخصوص وسیله نقلیه ‌مفصل‌دار، ثبت کشنده ضروری می‌باشد).
‌اصطلاح «‌وسیله نقلیه» به هر نوع وسیله نقلیه منفرد یا ترکیبی از وسیله نقلیه و نیمه ‌یدک یا یدک اطلاق می‌گردد.

۳ - اصطلاح «‌پروانه» یعنی سندی که توسط مقامات صلاحیتدار یک طرف متعاهد‌ برای وسیله نقلیه طرف متعاهد دیگر جهت اجرای عملیات حمل و نقل بین دو کشور یا‌به‌صورت عبوری (‌ترانزیت) ازطریق قلمرو طرف متعاهد دیگر یا به کشورهای ثالث و‌بالعکس و نیز برای بارگیری در قلمرو طرف متعاهد دیگر صادر می‌گردد.

۴ - اصطلاح «‌پروانه مخصوص» یعنی سندی که حمل کالای حجیم یا تردد وسیله‌ نقلیه با ابعاد بزرگ یا حمل کالای خطرناک را مطابق با قوانین ملی طرف متعاهدی که در‌آنجا عملیات حمل و نقل اجرا می‌گردد، اجازه می‌دهد.

۵ - اصطلاح «‌خدمات حمل و نقل منظم مسافر» یعنی خدماتی که طی آن حمل‌ مسافر براساس مسیر معین و جدول زمانی و کرایه‌های مشخص انجام می‌پذیرد. مسافران ‌در ایستگاههای از پیش تعیین شده سوار یا پیاده می‌شوند.

۶ - اصطلاح «‌خدمات حمل و نقل غیرمنظم مسافر» به کلیه خدمات حمل مسافر‌به استثنای بند (۵) فوق اطلاق می‌گردد.

۷ - اصطلاح «‌کابوتاژ» یعنی عملیات حمل و نقل توسط متصدی حمل و نقل یکی‌ از طرفهای متعاهد در قلمرو طرف متعاهد دیگر که نقاط بارگیری و تخلیه در داخل قلمرو‌آن واقع شده باشد.