ماده ۱ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری دریائی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری خلق چین

۱ - اصطلاح «‌کشتی طرف متعاهد» به هر شناور تجاری اطلاق می‌شود که مطابق ‌قوانین یک طرف متعاهد به ثبت رسیده و تحت پرچم آن تردد نماید. اصطلاح مزبور‌همچنین شامل آن دسته از شناورهای استیجاری است که توسط شرکتهای کشتیرانی یک‌ طرف متعاهد به کار گرفته شده لیکن با پرچم کشور ثالثی که از نظر طرف متعاهد دیگر قابل ‌قبول می‌باشد، تردد می‌نمایند.
‌این اصطلاح شامل شناورهای زیر نمی‌شود:
‌الف - کشتی‌های جنگی و سایر شناورهائی که در خدمت نیروهای مسلح هستند؛
ب - شناورهای تحقیقاتی (‌آب نگاری، اقیانوس‌شناسی و علمی)؛
پ - شناورهای ماهیگیری؛
ت - شناورهای تفریحی، دولتی، بیمارستانی و سایر شناورهائی که فعالیت‌های‌غیرتجاری انجام می‌دهند.

۲ - اصطلاح «‌خدمه» شامل هر شخصی است که در کشتی هر یک از طرفهای‌متعاهد به کار گمارده شده، تصدی اعمال مربوط به راهبری، عملیات یا نگهداری کشتی را‌به عهده داشته و نام وی در فهرست خدمه کشتی درج گردیده و دارای گذرنامه دریانوردی‌ باشد.

۳ - اصطلاح «‌قلمرو» درمورد هر یک از طرفهای متعاهد به مناطق تحت حاکمیت یا‌صلاحیت آنها اطلاق می‌شود.

۴ - اصطلاح «‌مسافر» به شخصی اطلاق می‌شود که بدون آن که مستخدم کشتی هر‌یک از طرفهای متعاهد بوده و یا به انجام کاری در آن اشتغال داشته باشد، به وسیله آن‌کشتی حمل شود.

۵ - اصطلاح «‌بندر» به هر بندر تجاری از جمله لنگرگاه اطلاق می‌شود که در قلمرو‌یک طرف متعاهد واقع شده و به روی کشتی‌های خارجی که به حمل و نقل دریائی‌بین‌المللی اشتغال دارند، باز باشد.

۶ - اصطلاح «‌شرکت کشتیرانی» به معنای شخص حقوقی است که در قلمرو یک‌طرف متعاهد مطابق قوانین داخلی آن طرف تأسیس و با به کارگیری شناورهای ملکی خود ‌یا شناورهای دیگر کشورها به فعالیت درزمینه حمل و نقل دریائی بین‌المللی اشتغال‌ داشته باشد.

۷ (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۹۰)- «مقامهای صلاحیتدار دریائی» عبارتند از:
‌وزارت راه و شهرسازی (‌سازمان بنادر و کشتیرانی)، در جمهوری اسلامی ایران؛
‌وزارت ارتباطات و ارگانهای مجاز آن در جمهوری خلق چین.