ماده ۵ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری دریائی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری خلق چین

۱ - هر یک از طرفهای متعاهد نسبت به کشتی‌های طرف متعاهد دیگر، محموله‌ها،‌خدمه و مسافران آنها در موارد زیر همان رفتاری را خواهد داشت که با کشتی‌های خود که‌برای حمل و نقل دریائی بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرند، معمول می‌دارد:
‌الف - دسترسی آزاد به آبهای سرزمینی و بنادری که به روی حمل و نقل دریائی ‌بین‌المللی باز می‌باشند؛
ب - توقف کشتی‌ها در بنادر و استفاده از تسهیلات بندری؛
پ - سوار و پیاده کردن مسافر؛
ت - استفاده از خدمات مربوط به کشتیرانی تجاری - دریائی و همچنین عملیات‌ مربوط.

۲ - مفاد بند (۱) این ماده شامل موارد ذیل نخواهد بود:
‌الف - فعالیت‌هائی که براساس قوانین داخلی هر یک از طرفهای متعاهد منحصراً ‌دراختیار مؤسسات و سازمانهای متبوع آنهاست از قبیل کشتیرانی ساحلی (‌کابوتاژ)؛
ب - مقررات مربوط به پذیرش و اقامت خارجیان در قلمرو هر یک از طرفهای‌ متعاهد؛
پ - مقررات مربوط به راهنمائی اجباری کشتی‌های خارجی؛
ت - استفاده از بنادری که به روی کشتیهای خارجی باز نمی‌باشد.