ماده واحده
به دولت جمهوری اسلامی ایران اجازه داده می‌شود با رعایت حق شرط ذیل و ضمن صدور اعلامیه تفسیری متعاقب آن به «پروتکل‌دوم کنوانسیون ۱۹۵۴ میلادی (۱۳۳۳ هجری شمسی) لاهه در خصوص حمایت از اموال فرهنگی در صورت بروز مخاصمه مسلحانه، (لاهه ۲۶مارس ۱۹۹۹ میلادی – ۶/۱/۱۳۷۸ هجری شمسی)» مشتمل بر یک مقدمه و چهل و هشت ماده به شرح پیوست ملحق شده اسناد آن را تسلیم نماید.
الف - حق شرط :
الحاق جمهوری اسلامی ایران به این پروتکل به معنای شناسایی کشورهایی که آنها را به رسمیت نمی‌شناسد، نبوده و هیچ گونه تعهدی در قبال چنین‌دولت‌هایی ایجاد نخواهد کرد.
ب - اعلامیه تفسیری :
نظر به اهمیت فوق‌العاده حفاظت از میراث فرهنگی کشورها در قبال صدمات ناشی از جنگ،
باتوجه به این که میراث فرهنگی کشورها، بخشی از میراث فرهنگی بشریت محسوب می‌شوند، و
با عنایت به این که حفاظت کامل از میراث فرهنگی در برابر صدمات ناشی از مخاصمات مسلحانه به حمایت‌هایی بیش از آن چه در پروتکل حاضر ذکر‌شده نیازمند است؛
جمهوری اسلامی ایران انعقاد موافقتنامه‌های دو یا چندجانبه مکمل پروتکل حاضر را که متضمن اعطاء امتیازات و فراهم کردن امکانات بیشتری در‌جهت حفاظت از میراث فرهنگی کشورها و نیز تبیین مقررات مندرج در پروتکل از جمله قواعد عرفی حقوق بین‌الملل به نحوی که صرفاً شامل قواعدی‌گردد که مورد اعتراض دولت جمهوری اسلامی ایران قرار نگرفته است و نیز تعیین روشن‌تر نحوه اجرای مقررات بخش (۴) پروتکل باشد ضروری‌دانسته و آمادگی خود را برای انعقاد این گونه معاهدات اعلام می‌دارد.
الف - حق شرط :
الحاق جمهوری اسلامی ایران به این پروتکل به معنای شناسایی کشورهایی که آنها را به رسمیت نمی‌شناسد، نبوده و هیچ گونه تعهدی در قبال چنین‌دولت‌هایی ایجاد نخواهد کرد.
ب - اعلامیه تفسیری :
نظر به اهمیت فوق‌العاده حفاظت از میراث فرهنگی کشورها در قبال صدمات ناشی از جنگ،
باتوجه به این که میراث فرهنگی کشورها، بخشی از میراث فرهنگی بشریت محسوب می‌شوند، و
با عنایت به این که حفاظت کامل از میراث فرهنگی در برابر صدمات ناشی از مخاصمات مسلحانه به حمایت‌هایی بیش از آن چه در پروتکل حاضر ذکر‌شده نیازمند است؛
جمهوری اسلامی ایران انعقاد موافقتنامه‌های دو یا چندجانبه مکمل پروتکل حاضر را که متضمن اعطاء امتیازات و فراهم کردن امکانات بیشتری در‌جهت حفاظت از میراث فرهنگی کشورها و نیز تبیین مقررات مندرج در پروتکل از جمله قواعد عرفی حقوق بین‌الملل به نحوی که صرفاً شامل قواعدی‌گردد که مورد اعتراض دولت جمهوری اسلامی ایران قرار نگرفته است و نیز تعیین روشن‌تر نحوه اجرای مقررات بخش (۴) پروتکل باشد ضروری‌دانسته و آمادگی خود را برای انعقاد این گونه معاهدات اعلام می‌دارد.