ماده ۱ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری - دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران ودولت جمهوری بولیواری ونزوئلا

۱ - اصطلاح «کشتی طرف متعاهد» به هر شناور تجاری اطلاق میشود که مطابق قوانین یک طرف متعاهد به ثبت رسیده و تحت پرچم آن تردد نماید.
این اصطلاح شامل شناورهای زیر نمیشود:
الف - کشتیهای جنگی و سایر شناورهایی که در خدمت نیروهای مسلح هستند.
ب - شناورهای تحقیقاتی (آبنگاری، اقیانوس شناسی و علمی).
ج - شناورهای ماهیگیری.
د - شناورهای تفریحی، دولتی، بیمارستانی و سایر شناورهایی که فعالیتهای غیر تجاری انجام میدهند.

۲ - اصطلاح «خدمه» شامل هر شخصی است که در کشتی هر یک از طرفهای متعاهد بکار گمارده شده، تصدی اعمال مربوط به راهبری، عملیات یا نگهداری کشتی را به عهده داشته و نام وی در فهرست خدمه کشتی درج گردیده و دارای گذرنامه دریانوردی باشد.

۳ - اصطلاح « قلمرو» در مورد هر یک از طرفهای متعاهد به مناطق تحت حاکمیت یا صلاحیت آنها اطلاق میشود.

۴ - اصطلاح «مسافر» به شخصی اطلاق میشود که به وسیله کشتی حمل شود بدون آنکه مستخدم کشتی هر یک از طرفهای متعاهد بوده و یا به انجام کاری در آن اشتغال داشته باشد.

۵ - اصطلاح «بندر» به هر بندر تجاری اطلاق میشود که در قلمرو یک طرف متعاهد واقع شده و به روی کشتیهای خارجی که به حمل و نقل دریایی بین‌المللی اشتغال دارند، باز باشد.

۶ - اصطلاح «شرکت کشتیرانی» به معنای شخص حقوقی است که در قلمرو یک طرف متعاهد مطابق قوانین داخلی آن طرف تأسیس و یه بکارگیری شناوری ملکی یا بکار گرفته شده خود به فعالیت در زمینه حمل و نقل دریایی بین‌المللی اشتغال داشته باشد.

۷ (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۹۰)- «مقامهای صلاحیتدار دریایی» عبارتند از:
وزارت راه و شهرسازی (سازمان بنادر و کشتیرانی) در جمهوری اسلامی ایران.
وزارت امور زیرساختها (انستیتو ملی جزایر و مکانهای آبزی) در جمهوری بولیواری ونزوئلا.