ماده ۷ قانون عضویت دولت جمهوری اسلامی ایران در مجمع بین المللی تأیید صلاحیت

بخش ۰۱ـ۷ـ سیاست سرمایه‌گذاری: هیأت‌مدیره یک سیاست رسمی سرمایه گذاری در رابطه با مدیریت سرمایه گذاری شرکت، اتخاذ خواهد کرد. هیأت‌مدیره حداقل به‌ طور سالانه (الف) سرمایه گذاری های شرکت و آینده نگری مربوط، نقدینگی و استانداردهای متنوع‌سازی را بررسی خواهد کرد. (ب) سرمایه گذاری های واقعی و گزینه های سرمایه‌ گذاری را به تفصیل از طریق (۱) مقایسه نتایج سرمایه‌گذاری واقعی با نتایج گزارش شده برای سرمایه‌گذاری‌های جایگزین (۲) مقایسه خصوصیات سرمایه‌ گذاری‌های جایگزین و ابزار سرمایه‌گذاری و (۳) بررسی و تجدید نظر در سیاست سرمایه‌گذاری، بررسی خواهد کرد.

بخش ۰۲ـ۷ـ انتصاب مشاور سرمایه گذاری: هیأت مدیره می تواند یک یا چند مشاور سرمایه گذاری برای نظارت و هدایت سرمایه گذاری و سرمایه‌ گذاری مجدد تمامی یا بخشی از دارایی های شرکت، منصوب کند. هر مدیر سرمایه‌گذاری انتصابی، یک مشاور سرمایه‌گذاری ثبت‌شده به موجب قانون مشاورین سرمایه‌ گذاری مصوب ۱۹۴۰میلادی (۱۳۱۹هجری‌شمسی)، یک بانک تعریف شده در آن قانون یا یک شرکت بیمه ذی‌صلاح برای اداره کردن دارایی های طرح منافع کارفرما به موجب قوانین ایالت «دلاور» خواهد بود. هر مدیر سرمایه گذاری به عنوان یک شرط لازم برای انتصاب خود، کتباً اعلام می‌ کند که در ارتباط با شرکت، همچون یک امین خواهد بود. هیأت‌ مدیره، سیاست مدون سرمایه‌ گذاری را که رهنمودهای آن می تواند شامل مدیران در رابطه با متنوع‌ سازی سرمایه‌ گذاری‌ها باشد در اختیار مشاور سرمایه گذاری قرار خواهد داد. شرکت می تواند حق الزحمه ای را که از نظر هیأت‌مدیره معقول به نظر برسد به هریک از مدیران سرمایه‌گذاری پرداخت کند.