ماده ۱ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری غنا و تشریفات (پروتکل) اصلاحی آن

۱ ـ اصطلاح «کشتی طرف متعاهد» به هر شناور تجاری اطلاق می ‌شود که طبق قوانین یک طرف متعاهد به ثبت رسیده باشد و تحت پرچم آن تردد کند. اصطلاح مزبور همچنین شامل آن دسته از شناورهای استیجاری شرکت کشتیرانی خواهد بود که در یک طرف متعاهد به ثبت رسیده باشد مشروط بر اینکه با پرچم کشور ثالثی که از نظر طرف متعاهد دیگر قابل قبول می ‌باشد، تردد نمایند.
این اصطلاح شامل شناورهای زیر نمی‌ شود:
الف ـ کشتیهای‌ جنگی و سایر شناورهایی که در خدمت نیروهای مسلح هستند؛
ب ـ شناورهای تحقیقاتی (آب‌ نگاری، اقیانوس شناسی و علمی)؛
پ ـ شناورهای ماهیگیری؛
ت ـ شناورهای دولتی، بیمارستانی و سایر شناورهایی که اعمال غیرتجاری انجام می ‌دهند.

۲ ـ اصطلاح «خدمه» شامل هر شخصی است که در کشتی هر یک از طرفهای متعاهد به ‌کار گمارده شده، تصـدی اعمال مربوط به راهبری، بهـره‌ برداری یا نگـهداری کشتی را به عهده داشته و نام وی در فهرست خدمه کشتی مندرج و دارای شناسنامه دریانوردی باشد.

۳ ـ اصطلاح «قلمرو» در مورد هر یک از طرفهای متعاهد به مناطق تحت حاکمیت یا صلاحیت آن اطلاق می ‌شود.

۴ ـ اصطلاح «مسافر» به شخصی اطلاق می‌ شود که به وسیله کشتی حمل شود بدون آنکه در کشتی هر یک از طرفهای متعاهد مشغول به کار باشد و یا در آن به انجام کاری اشتغال داشته باشد.

۵ ـ اصطلاح «بندر» به بندر تجاری درون قلمرو یک طرف متعاهد از جمله لنگرگاهی اطلاق می ‌شود که به روی کشتیهای خارجی که مشغول فعالیت در حمل و نقل دریانوردی بین ‌المللی هستند، باز است.

۶ ـ اصطلاح «شرکت کشتیرانی» به معنای شخص حقوقی است که در قلمرو یک طرف متعاهد طبق قوانین داخلی آن طرف تأسیس و با استفاده از شناورهای ملکی یا مورد بهره ‌برداری خود به حمل و نقل دریایی بین ‌المللی اشتغال داشته باشد.

۷ ـ «مقامهای صلاحیتدار دریایی» عبارتند از:
ـ در جمهوری اسلامی ایران، وزارت راه و شهرسازی (سازمان بنادر و دریانوردی)؛ و
ـ در جمهوری غنا، مقام صلاحیتدار دریایی، زیر نظر وزارت لنگرگاهها و راه‌ آهنها