سیاست های کلی سلامت

۱ ـ ارائه خدمات آموزشی، پژوهشی، بهداشتی، درمانی و توانبخشی سلامت مبتنی بر اصول و ارزش‌های انسانی - ‌اسلامی و نهادینه سازی آن در جامعه.

۱ - ۱ - ارتقاء نظام انتخاب، ارزشیابی و تعلیم و تربیت اساتید و دانشجویان و مدیران و تحول در محیط‌ های علمی و دانشگاهی متناسب با ارزش‌ های اسلامی، اخلاق پزشکی و آداب حرفه‌ ای.

۱ - ۲ - آگاه ‌سازی مردم از حقوق و مسؤولیت‌ های اجتماعی خود و استفاده از ظرفیت محیط‌های ارائه مراقبت ‌های سلامت برای رشد معنویت و اخلاق اسلامی در جامعه.

۲ - تحقق رویکرد سلامت همه جانبه و انسان سالم در همه قوانین، سیاست ‌های اجرایی و مقررات با رعایت:

۲ - ۱ - اولویت پیشگیری بر درمان.

۲ - ۲ - روزآمد نمودن برنامه ‌های بهداشتی و درمانی.

۲ - ۳ - کاهش مخاطرات و آلودگی‌ های تهدید کننده سلامت مبتنی بر شواهد معتبر علمی.

۲ – ۴ - تهیه پیوست سلامت برای طرح‌ های کلان توسعه ‌ای.

۲ – ۵ - ارتقاء شاخص‌ های سلامت برای دستیابی به جایگاه اول در منطقه آسیای جنوب غربی.

۲ – ۶ - اصلاح و تکمیل نظام‌ های پایش، نظارت و ارزیابی برای صیانت قانونمند از حقوق مردم و بیماران و اجرای صحیح سیاست ‌های کلی.

۷ - تفکیک وظایف تولیت، تأمین مالی و تدارک خدمات در حوزه سلامت با هدف پاسخگویی، تحقق عدالت و ارائه خدمات درمانی مطلوب به مردم به شرح ذیل:

۷ – ۱ - تولیت نظام سلامت شامل سیاست‌ گذاری ‌های اجرایی، برنامه ریزی‌ های راهبردی، ارزشیابی و نظارت توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی.

۷ – ۲ - مدیریت منابع سلامت از طریق نظام بیمه با محوریت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و همکاری سایر مراکز و نهادها.

۷ – ۳ - تدارک خدمات توسط ارائه کنندگان خدمت در بخش‌ های دولتی، عمومی و خصوصی.

۷ –۴ - هماهنگی و ساماندهی امور فوق مطابق ساز و کاری است که قانون تعیین خواهد کرد.

۸ – ۱ - ترویج تصمیم ‌گیری و اقدام مبتنی بر یافته ‌های متقن و علمی در مراقبت ‌های سلامت، آموزش و خدمات با تدوین استانداردها و راهنماها، ارزیابی فناوری ‌های سلامت، استقرار نظام سطح ‌بندی با اولویت خدمات ارتقاء سلامت و پیشگیری و ادغام آن ‌ها در نظام آموزش علوم پزشکی.

۸ – ۲ - افزایش کیفیت و ایمنی خدمات و مراقبت ‌های سلامت با استقرار و ترویج نظام حاکمیت بالینی و تعیین استانداردها.

۸ – ۳ - تدوین برنامه جامع مراقبتی، حمایتی برای جانبازان و جامعه معلولان کشور با هدف ارتقاء سلامت و توانمندسازی آنان.

۹ - توسعه کمی و کیفی بیمه‌ های بهداشتی و درمانی با هدف:

۹ – ۱ - همگانی ساختن بیمه پایه درمان.

۹ – ۲ - پوشش کامل نیازهای پایه درمان توسط بیمه‌ ها برای آحاد جامعه و کاهش سهم مردم از هزینه های درمان تا آنجا که بیمار جز رنج بیماری، دغدغه و رنج دیگری نداشته باشد.

۹ – ۳ - ارائه خدمات فراتر از بیمه پایه توسط بیمه تکمیلی در چارچوب دستورالعمل‌ های قانونی و شفاف به گونه ‌ای که کیفیت ارائه خدمات پایه درمانی همواره از مطلوبیت لازم برخوردار باشد.

۹ – ۴ - تعیین بسته خدمات جامع بهداشتی و درمانی در سطح بیمه‌ های پایه و تکمیلی توسط وزارت بهداشت و درمان و خرید آنها توسط نظام بیمه ‌ای و نظارت مؤثر تولیت بر اجرای دقیق بسته ‌ها با حذف اقدامات زاید و هزینه ‌های غیرضروری در چرخه معاینه، تشخیص بیماری تا درمان.

۹ – ۵ - تقویت بازار رقابتی برای ارائه خدمات بیمه درمانی.

۹ – ۶ - تدوین تعرفه خدمات و مراقبت‌ های سلامت مبتنی بر شواهد و بر اساس ارزش افزوده با حق فنی واقعی یکسان برای بخش دولتی و غیردولتی.

۹ – ۷ - اصلاح نظام پرداخت مبتنی بر کیفیت عملکرد، افزایش کارآیی، ایجاد درآمد عادلانه و ترغیب انگیزه ‌های مثبت ارائه کنندگان خدمات و توجه خاص به فعالیت ‌های ارتقاء سلامت و پیشگیری در مناطق محروم.

۱۰ - تأمین منابع مالی پایدار در بخش سلامت با تأکید بر:

۱ – ۱۰ - شفاف سازی قانونمند درآمدها، هزینه‌ ها و فعالیت ‌ها.

۲ – ۱۰ - افزایش سهم سلامت، متناسب با ارتقاء کیفیت در ارائه خدمات بهداشتی و درمانی، از تولید ناخالص داخلی و بودجه عمومی دولت به نحوی که بالاتر از میانگین کشورهای منطقه باشد و اهداف سند چشم ‌انداز تحقق یابد.

۳ – ۱۰ - وضع عوارض بر محصولات و مواد و خدمات زیان‌ آور سلامت.

۴ – ۱۰ - پرداخت یارانه به بخش سلامت و هدفمند سازی یارانه ‌های بهداشت و درمان با هدف تأمین عدالت و ارتقاء سلامت بویژه در مناطق غیربرخوردار و کمک اختصاصی به اقشار نیازمند و دهک ‌های پایین درآمدی.

۱۲ - بازشناسی، تبیین، ترویج، توسعه و نهادینه نمودن طب سنتی ایران.

۱۲ – ۱ - ترویج کشت گیاهان دارویی تحت نظر وزارت جهاد کشاورزی و حمایت از توسعه نوآوری ‌های علمی و فنی در تولید و عرضه فرآورده ‌های دارویی سنتی تحت نظر وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی.

۱۲ –۲- استاندارد سازی و روزآمد کردن روش‌ های تشخیصی و درمانی طب سنتی و فرآورده ‌های مرتبط با آن.

۱۲ – ۳- تبادل تجربیات با سایر کشورها در زمینه طب سنتی.

۱۲ – ۴ - نظارت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بر ارائه خدمات طب سنتی و داروهای گیاهی.

۱۲ – ۵ - برقراری تعامل و تبادل منطقی میان طب سنتی و طب نوین برای هم ‌افزایی تجربیات و روش‌ های درمانی.

۱۲ – ۶ - اصلاح سبک زندگی در عرصه تغذیه.