ماده ۴ قانون موافقتنامه حمل و نقل بین المللی جاده ای کالا و مسافر بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اسلامی پاکستان

۱ـ حمل و نقل اتفاقی مسافر به شرطی که گروه واحدی از مسافران توسط وسیله نقلیه واحدی درتمامی طول سفر جا به جا شوند تحت شرایط زیر نیاز به دریافت مجوز نخواهد داشت:
الف) مسافرتی که شروع و خاتمه آن در کشور ثبت وسیله نقلیه واقع شده باشد به شرط این که هیچ مسافر جدیدی سوار و پیاده نشود (مسافرت دربست )، یا
ب) مسافرتی که از کشور ثبت وسیله نقلیه آغاز و در قلمرو طرف دیگر متعاهد خاتـمه یابد به شرطی که وسـیله نقلیه بـدون مسـافر به کـشور محل ثبـت خود بازگشت نماید، یا
پ) درموارد مسافرت دربست به صورت عبوری از طریق قلمرو طرف متعاهد دیگر

۲ـ جابـه جایی وسیله نقلیه آسیـب دیده با وسیله نقلیه دیـگر مـنوط به اخذ مجوز نمی باشد.

۳ـ به هنگام اجرای خدمات حمل و نقلی مندرج در بند (۱) ماده (۴) این موافقتنامه، راننده باید راه نامه (صورت وضعیت ) و تمامی اسناد ضروری را در وسیله نقلیه به همراه داشته باشد تا در صورت درخواست نمایندگان مقامات نظارت کننده به آنان ارائه نماید.

۴ـ سایر روشهای حمل و نقل اتفاقی مسافر، به جز موارد مندرج در بندهای (۱) و (۲) ماده (۴) این موافقتنامه منوط به دریافت مجوز می باشد.
درخواست اخذ مجوز به مقام صلاحیتدار طرف متعاهدی که متصدی حمل در آنجا به ثبت رسیده، تسلیم خواهد شد و پس از آن مقام یاد شده درخواستها را به همراه نظرات احتمالی به مقام صلاحیتدار طرف متعاهد دیگر تسلیم خواهد نمود.

۵ ـ محتوا، شکل راه نامه (صورت وضعیت) و اجازه نامه به صورت متقابل توسط مقامات صلاحیتدار طرفهای متعاهد یا کارگروه مشترک مندرج در ماده (۱۴) این موافقتنامه تعیین خواهد شد.