ماده ۱۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری بولیواری ونزوئلا

۱ - چنانچه اختلافی میان سرمایه گذار طرف متعاهد سرمایه پذیر و یک یا چند سرمایه گذار طرف متعاهد دیگر درباره یک سرمایه گذاری بروز کند، طرف متعاهد سرمایه پذیر و سرمایه گذار (سرمایه گذاران) مزبور در ابتدا تلاش خواهند کرد که اختلاف را از طریق مذاکره و مشاوره و به صورت دوستانه حل و فصل کنند.

۲ - چنانچه طرف متعاهد سرمایه پذیر و سرمایه گذار (سرمایه گذاران) مزبور نتوانند ظرف شش ماه از تاریخ ابلاغ ادعا به دیگری به توافق برسند، سرمایه گذار میتواند اختلاف را در دادگاههای صالح طرف متعاهد سرمایه پذیر مطرح و یا ارجاع کند به:
الف - یک دیوان داوری موردی که طبق قواعد آنسیترال تشکیل شود، یا
ب - دیوان داوری اتاق بین‌المللی پاریس، یا
ج - مرکز بین‌المللی حل و فصل اختلافات سرمایه گذاری (ایکسید)، چنانچه هر دو طرف متعاهد عضو کنوانسیون آن باشند.

۳ - هر اختلافی که به دادگاههای صالح طرف متعاهد سرمایه پذیر ارجاع شود، چنانچه منتهی به صدور حکم قطعی شود قابل ارجاع به دیوان داوری نخواهد بود.

۴ - قانون حاکم، مفاد این موافقتنامه و اصول کلی حقوق بین‌الملل خواهد بود.

۵ - طرف متعاهدی که یک طرف اختلاف است ملزم به اجرای حکم داوری میباشد.