ماده واحده
به دولت اجازه داده می‌شود در«برنامه بین‌المللی سامانه (سیستم) کاوش و نجات از طریق ماهواره» به شرح موافقتنامه پیوست عضویت یابد و نسبت به پرداخت حق عضویت مربوط اقدام نماید. تعیین و تغییر دستگاه اجرائی طرف عضویت بر عهده دولت است.
تبصره: در اجرای موافقتنامه ضمیمه این قانون رعایت اصول هفتاد و هفتم (۷۷) و یکصد و سی و نهم (۱۳۹) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران الزامی است.
بسم‌الله الرحمن الرحیم
موافقتنامه برنامه بین‌المللی سامانه (سیستم) کاوش و نجات از طریق ماهواره
کشورهای عضو این موافقتنامه:
با توجه به اجرای موفقیت‌آمیز سامانه (سیستم) کاوش و نجات از طریق ماهواره که به موجب یادداشت تفاهمی ایجاد شد که بین وزارت تجارت دریایی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، سازمان ملی جو و اقیانوسهای ایالات متحده آمریکا، وزارت دفاع ملی کانادا و مرکز ملی تحقیقات فضائی فرانسه درتاریخ ۵ اکتبر ۱۹۸۴میلادی (۱۳مهر ماه ۱۳۶۳هجری‌شمسی) به امضاء رسیده و در تاریخ ۸ ژوئیه ۱۹۸۵ میلادی (۱۷تیر ماه ۱۳۶۴ هجری‌شمسی) لازم‌الاجراء شد،
با میل به تقویت همکاری نزدیک بین‌المللی در این تلاش انسان‌دوستانه؛
با آگاهی از تلاشهای سازمان جهانی دریانوردی جهت تأسیس یک سامانه (سیستم) ایمنی و اضطرار جهانی دریانوردی، براساس کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا که در لندن در تاریخ اول نوامبر ۱۹۷۴ میلادی (۱۰ آبان ماه ۱۳۵۳هجری‌شمسی) تصویب شد، کنوانسیون و موافقتنامه عملیاتی سازمان ماهواره دریایی بین‌المللی (اینمارست)، که در لندن درتاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۷۶ میلادی (۱۲شهریور ماه ۱۳۵۵هجری‌شمسی) تصویب شد، وکنوانسیون بین‌المللی کاوش ونجات که در هامبورگ درتاریخ ۲۷ آوریل ۱۹۷۹ میلادی (۷ اردیبهشت‌ماه ۱۳۵۸ هجری‌شمسی) تصویب شد، همین‌طور مسؤولیتهای سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری و اتحادیه بین‌المللی مخابرات در زمینه‌های مربوط خود؛
با اعتقاد به این موضوع که یک سامانه (سیستم) جهانی ماهواره‌ای برای تأمین خدمات محل‌یابی و هشدار به منظور اضطرار و ایمنی در هوا، دریا و زمین جهت عملیات مؤثر کاوش و نجات حائز اهمیت است؛
با یادآوری مفاد معاهده اصول حاکم بر فعالیتهای کشورها در بهره‌گیری و استفاده از فضای ماوراء جو از جمله ماه و دیگر اجرام سماوی مورخ ۲ ژانویه ۱۹۷۶ میلادی (۷بهمن ماه ۱۳۴۵ هجری‌شمسی) و دیگر موافقتنامه های چندجانبه در رابطه با استفاده از فضای ماوراء جوی که آنها در آن عضو هستند؛
با تشخیص این که عملیاتی کردن سامانه (سیستم) کاوش و نجات از طریق ماهواره طبق حقوق بین‌الملل، به منظور تلاش برای فراهم نمودن خدمات درازمدت هشدار و محل‌یابی در حمایت از کاوش و نجات و دستیابی به سامانه (سیستم) برای تمامی کشورها به صورت غیرتبعیض‌آمیز و رایگان برای مصرف‌کننده نهائی در اضطرار، مطلوب است؛
به شرح زیر توافق نموده‌اند:
موافقتنامه برنامه بین‌المللی سامانه (سیستم) کاوش و نجات از طریق ماهواره
کشورهای عضو این موافقتنامه:
با توجه به اجرای موفقیت‌آمیز سامانه (سیستم) کاوش و نجات از طریق ماهواره که به موجب یادداشت تفاهمی ایجاد شد که بین وزارت تجارت دریایی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، سازمان ملی جو و اقیانوسهای ایالات متحده آمریکا، وزارت دفاع ملی کانادا و مرکز ملی تحقیقات فضائی فرانسه درتاریخ ۵ اکتبر ۱۹۸۴میلادی (۱۳مهر ماه ۱۳۶۳هجری‌شمسی) به امضاء رسیده و در تاریخ ۸ ژوئیه ۱۹۸۵ میلادی (۱۷تیر ماه ۱۳۶۴ هجری‌شمسی) لازم‌الاجراء شد،
با میل به تقویت همکاری نزدیک بین‌المللی در این تلاش انسان‌دوستانه؛
با آگاهی از تلاشهای سازمان جهانی دریانوردی جهت تأسیس یک سامانه (سیستم) ایمنی و اضطرار جهانی دریانوردی، براساس کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا که در لندن در تاریخ اول نوامبر ۱۹۷۴ میلادی (۱۰ آبان ماه ۱۳۵۳هجری‌شمسی) تصویب شد، کنوانسیون و موافقتنامه عملیاتی سازمان ماهواره دریایی بین‌المللی (اینمارست)، که در لندن درتاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۷۶ میلادی (۱۲شهریور ماه ۱۳۵۵هجری‌شمسی) تصویب شد، وکنوانسیون بین‌المللی کاوش ونجات که در هامبورگ درتاریخ ۲۷ آوریل ۱۹۷۹ میلادی (۷ اردیبهشت‌ماه ۱۳۵۸ هجری‌شمسی) تصویب شد، همین‌طور مسؤولیتهای سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری و اتحادیه بین‌المللی مخابرات در زمینه‌های مربوط خود؛
با اعتقاد به این موضوع که یک سامانه (سیستم) جهانی ماهواره‌ای برای تأمین خدمات محل‌یابی و هشدار به منظور اضطرار و ایمنی در هوا، دریا و زمین جهت عملیات مؤثر کاوش و نجات حائز اهمیت است؛
با یادآوری مفاد معاهده اصول حاکم بر فعالیتهای کشورها در بهره‌گیری و استفاده از فضای ماوراء جو از جمله ماه و دیگر اجرام سماوی مورخ ۲ ژانویه ۱۹۷۶ میلادی (۷بهمن ماه ۱۳۴۵ هجری‌شمسی) و دیگر موافقتنامه های چندجانبه در رابطه با استفاده از فضای ماوراء جوی که آنها در آن عضو هستند؛
با تشخیص این که عملیاتی کردن سامانه (سیستم) کاوش و نجات از طریق ماهواره طبق حقوق بین‌الملل، به منظور تلاش برای فراهم نمودن خدمات درازمدت هشدار و محل‌یابی در حمایت از کاوش و نجات و دستیابی به سامانه (سیستم) برای تمامی کشورها به صورت غیرتبعیض‌آمیز و رایگان برای مصرف‌کننده نهائی در اضطرار، مطلوب است؛
به شرح زیر توافق نموده‌اند: