ماده ۳ قانون موافقتنامه تجارت ترجیحی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری اندونزی

الف ) «کالا» شامل اجناس و تولیدات به موجب نظام هماهنگ شده توصیف و شناسه (کد) گذاری کالا می باشد؛

ب ) «کارگروه مشترک» یعنی کارگروه ایجاد شده به موجب ماده (۱۹) این موافقتنامه؛

پ ) «اقدام» به معنای هرگونه عملی است که توسط هر طرف در قالب قوانین، مقررات، قواعد، روشها، تصمیم ها یا اقدامات اداری انجام می شود؛

ت ) «مانع غیرتعرفه ای» یعنی هر اقدام، مقرره یا رویه ای غیر از تعرفه و شبه تعرفه، که اثر آن محدود کردن واردات یا ایجاد اختلالی قابل توجه در تجارت بین طرف ها باشد. اقداماتی که به موجب این موافقتنامه مجاز دانسته شده اند، موانع غیرتعرفه ای محسوب نمی شوند؛

ث ) «شبه تعرفه» یعنی هر گونه حق الزحمه و هزینه مرزی غیر از تعرفه، با اثری شبیه تعرفه که بر معاملات تجاری خارجی و صرفاً بر کالاهای وارداتی وضع می شود. مالیات های غیرمستقیم و هزینه هایی که به همان شیوه بر محصولات داخلی مشابه وضع می شوند، یا هزینه های ورودی مربوط به خدمات خاص ارائه شده و سایر عوارض مجاز به موجب این موافقتنامه نیز اقدامات شبه تعرفه محسوب نخواهد شد؛

ج ) «رفتار ترجیحی» یعنی هر نوع مزیت یا امتیاز اعطا شده به موجب این موافقتنامه توسط یک طرف از جمله از طریق کاهش یا حذف تعرفه ها و حذف موانع غیرتعرفه ای در مورد نقل و انتقال کالاها؛

چ ) «تعرفه ها» یعنی حقوق ورودی مندرج در جداول تعرفه ای ملی طرف ها. حقوق ورودی شامل هیچ گونه عوارض ضد قیمت شکنی یا جبرانی اعمال شده طبق ماده ۱۰ (اقدامات ضد قیمت شکنی و جبرانی) و اقدامات حفاظتی اعمال شده طبق ماده ۱۱ (اقدامات حفاظتی دوجانبه)، ماده ۱۲ (اقدامات حفاظتی عمومی) و ماده ۲۷ (تراز پرداخت ها) نمی شود.