ماده ۲۰ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بین المللی هماهنگی کنترلهای مرزی کالاها

۱- هرگونه اختلاف بین دو یا چند طرف متعاهد درمورد تفسیر یا اجرای این کنوانسیون حتیالامکان، از طریق مذاکره بین آنها و یا از راههای دیگر حل و فصل خواهدشد.

۲- هرگونه اختلاف بین دو یا چند طرف متعاهد درمورد تفسیر یا اجرای این کنوانسیون را که نتوان از طریق شیوههای مذکور در بند(۱) این ماده حل و فصل کرد به درخواست یکی از آنها، به هیأت داوری با ترکیب زیر ارجاع خواهدشد:

هرکدام از طرفهای اختلاف یک داور را انتخاب خواهدکرد و این داوران، داور دیگری را به عنوان سرداور انتخاب خواهندنمود. چنانچه بعد از سهماه از وصول درخواست، یکی ازطرفهای اختلاف در انتخاب داور قصور نماید یا اگر داوران در انتخاب سرداور قصور نمایند هرکدام از طرفهای اختلاف میتواند از دبیرکل سازمان ملل متحد بخواهد که نسبت به انتخاب داور یا سرداور هیأت داوری اقدام نماید.

۳- تصمیم هیأت داوری که طبق مفاد بند(۲)فوق ایجاد شدهاست برای طرفهای اختلاف، قطعی و لازمالاجراء خواهدبود.

۴- هیأت داوری آییننامه کار خود را تعیین خواهدکرد.

۵- هیأت داوری تصمیمات خود را با رأی اکثریت و براساس معاهدات موجود بین طرفهای اختلاف و حقوق بینالملل عمومی اتخاذ خواهدنمود.

۶- هرگونه اختلاف بین طرفهای اختلاف درمورد تفسیر و اجرای حکم توسط هریک از آنها، قابل ارجاع به هیأت داوری صادرکننده حکم برای تصمیمگیری خواهدبود.

۷- هرکدام از طرفهای اختلاف، هزینه انتخاب داور و نمایندگان خود در جریان داوری را تقبل خواهدکرد و هزینه سرداور و دیگر هزینهها توسط هرکدام از طرفها بهطور مساوی تأمین خواهدشد.