ماده ۴ قانون موافقتنامه حمل و نقل بین المللی جاده ای بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری روسیه سفید

۱ - اجرای عملیات حمل و نقل کالا به شرح زیر توسط وسایط نقلیه هریک از طرفهای متعاهد (‌خالی یا با بار) منوط به پروانه حمل و نقل است که‌ توسط مقامهای صلاحیتدار طرف متعاهد ذیربط صادر می‌گردد: ‌
الف - بین هر نقطه واقع در قلمرو یک طرف متعاهد و هر نقطه واقع در قلمرو طرف متعاهد دیگر:
ب - به صورت عبوری از طریق قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر،
پ - از.‌به کشورهای ثالث.

۲ - عملیات حمل و نقل کالا بین دو کشور مندرج در بند (‌الف) به صورت متقابل و براساس شرایط مساوی از پرداخت عوارض جاده‌ای در قلمرو‌طرفهای متعاهد معاف می‌باشد.

۳ - معافیت مندرج در بند (۲) شامل پرداخت عوارض مربوط به استفاده از جاده‌های مخصوص، پلها یا تونلها نمی‌شود.

۴ - برای هر سفر و هر وسیله نقلیه یک پروانه حمل و نقل جداگانه صادر می‌گردد. یک پروانه حمل و نقل اجازه یک سفر رفت و برگشت را می‌دهد. در‌صورتی که وسیله نقلیه مفصل‌دار باشد، مجوز صرفا برای کشنده ضروری است.

۵ - پروانه حمل و نقل غیرقابل انتقال است.

۶ - کمیته مشترک مندرج در ماده)۱۲(این موافقتنامه، همه ساله درباره تعداد و نوع پروانه‌های حمل و نقل براساس منافع متقابل طرفهای متعاهد ‌تصمیم‌گیری خواهد نمود. ‌