ماده ۱۱ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به معاهده همکاری در ثبت اختراعات

۱ـ اداره دریافت کننده ، تاریخ دریافت اظهارنامه بین المللی را به عنوان تاریخ تسلیم بین المللی اظهارنامه تلقی خواهد نمود مشروط بر این که در زمان دریافت اظهارنامه وجود شرایط زیر برای آن اداره محقق باشد:
(۱) متقاضی به دلایل اقامتی یا تابعیتی فاقد حق تسلیم اظهارنامه بین المللی به اداره دریافت کننده نباشد،.
(۲) اظهارنامه بین المللی به زبان تعیین شده تنظیم شده باشد.
(۳) اظهارنامه بین المللی حداقل حاوی نکات زیر باشد:
الف ـ اشاره دال بر این که اظهارنامه تسلیمی با هدف و قصد و نیت اظهارنامه بین المللی تنظیم شده است .
ب ـ تعیین حداقل یک کشور متعاهد.
ج ـ نام متقاضی به نحو مقرر.
د ـ قسمتی که از ظاهر آن معلوم شود به توصیف اختصاص دارد.
هـ ـ قسمتی که از ظاهر آن معلوم شود که به ادعا یا ادعاها اختصاص دارد.

۲ـالف ـ اگر اداره دریافت کننده در زمان دریافت اظهارنامه بین المللی تشخیص دهد که الزامات مندرج در بند (۱) این ماده رعایت نشده است ، در آن صورت متقاضی را وفق مقررات آئین نامه دعوت می نماید تا اصلاحات لازم را به عمل آورد.
ب ـ چناچه متقاضی دعوت مزبور را اجابت نماید و اصلاحات را انجام دهد، اداره دریافت کننده وفق آئین نامه تاریخ دریافت نسخه اصلاح شده را به عنوان تاریخ تسلیم اظهارنامه ملاک عمل قرار خواهد داد.

۳ـ با رعایت بند (۴) ماده (۶۴)، هر اظهارنامه بین المللی که الزامات مقرر مندرج در جزءهای (۱) تا (۳) بند (۱) این ماده را رعایت و تاریخ تسلیم بین المللی را دریافت نماید از تاریخ تسلیم بین المللی دارای اثر اظهارنامه ملی عادی در هر یک از کشورهای تعیین شده خواهد بود و تاریخ مزبور به عنوان تاریخ واقعی تسلیم در هر یک از کشورهای تعیین شده تلقی خواهد شد.

۴ـ هر اظهارنامه بین المللی که الزامات مندرج در جزءهای (۱) تا (۳) بند (۱) این ماده را رعایت نموده باشد در حکم تسلیم اظهارنامه ملی عادی به معنای مقرر در کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی خواهد بود.