ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل ازسرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری تونس

۱- اصطلاح «سرمایه گذاری» عبارت از هر نوع مال یا دارایی از جمله، اما نه منحصرا، موارد زیر است که توسط سرمایه گذاری یکی از طرفهای متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و مقررات طرف متعاهد دیگر (که از این پس طرف متعاهد سرمایه پذیر خوانده می شود) بکار گرفته شود:
الف - اموال منقول و غیرمنقول و حقوق مربوط به آنها.
ب - سهام یا هر نوع مشارکت در شرکتها.
پ - مالکیت نسبت به پول یا هر عملیاتی که دارای ارزش اقتصادی باشد.
ت - حقوق مالکیت معنوی از قبیل حق اختراع، طرحها با نمونه های صنعتی؛ علایم و اسامی تجاری و دانش فنی و حسن شهرت تجاری.
ث - حقوقی که توسط قانون اعطاء شود ازجمله حق اکتشاف، استخراج یا بهره برداری از منابع طبیعی.

۲- اصطلاح «سرمایه گذار / سرمایه گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در چهارچوب این موافقتنامه در قلمرو طرف متعاهد سرمایه گذاری کنند:
الف - اشخاص حقیقی که به موجب قوانین هر یک از طرفهای متعاهد اتباع آن طرف متعاهد بشمار آیند.
ب - اشخاص حقوقی هر یک از طرفهای متعاهد که به موجب قوانین همان طرف متعاهد تاسیس یا تشکیل شده و مرکز اصلی فعالیتها یا مراکز اداره آنها در قلمرو طرف متعاهد مزبور قرار داشته باشد.

۳- اصطلاح «عواید» به معنی وجوهی است که به طور قانونی از سرمایه گذاری حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمایه گذاری، سود سهام، کارمزد و حق الامتیاز.

۴- اصطلاح «قلمرو»:
الف - در مورد جمهوری اسلامی ایران به معنی قلمرو جمهوری اسلامی ایران است.
ب - در مورد جمهوری تونس به معنی قلمرو خود فراهم خواهد آورد.