ماده ۴ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به پروتکل (تشریفات) آمادگی، مقابله و همکاری در برابر سوانح آلودگی ناشی از مواد خطرناک و سمی مصوب ۲۰۰۰ میلادی (برابر با ۱۳۷۹ هجری شمسی)

۱ـ هر عضو باید نظام ملی مقابله سریع و مؤثر با سوانح آلودگی را ایجاد نماید. این نظام حداقل باید شامل موارد زیر باشد:
الف) تعیین موارد زیر:
(۱) مقام یا مقامهای صالح ملی با مسؤولیت آمادگی و مقابله با سوانح آلودگی؛
(۲) مرکز یا مراکز ارتباطی عملیاتی ملی؛ و
(۳) مقامی که مجاز باشد از طرف آن دولت، درخواست کمک کند یا در مورد ارائه کمک درخواست شده تصمیم‌گیری نماید.
ب) طرح احتیاطی ملی آمادگی و مقابله شامل رابطه سازمانی نهادهای مختلف دخیل اعم از عمومی یا خصوصی، با در نظر گرفتن دستورالعملهای تدوین ‌شده توسط سازمان.

۲ـ همچنین هر عضو در چهارچوب تواناییهای خود به طور انفرادی یا از طریق همکاری دو جانبه یا چند جانبه و در صورت اقتضاء با همکاری صنایع کشتیرانی، صنایع مربوط به مواد خطرناک و سمی، مقامهای بندری و سایر مؤسسات مربوط باید موارد زیر را ایجاد نماید:
الف) حداقل سطح تجهیزات از قبل مستقر شده جهت مقابله با سوانح آلودگی، متناسب با خطر احتمالی و برنامه‌هایی برای استفاده از آن تجهیزات؛
ب) برنامه تمرینهایی برای سازمانهای مقابله با سانحه آلودگی و آموزش کارکنان مربوط؛
پ) طرحهای تفصیلی و قابلیتهای ارتباطی برای مقابله با سانحه آلودگی چنین قابلیتهایی باید به طور مداوم در دسترس باشد؛ و
ت) سازو کار یا ترتیبی جهت هماهنگ کردن مقابله با سانحه آلودگی، در صورت اقتضاء با قابلیتهای بسیج منابع لازم.

۳ـ هر عضو باید اطمینان حاصل نماید که اطلاعات جاری به طور مستقیم یا از طریق سازمان یا ترتیبات منطقه‌ای مربوط در رابطه با موارد زیر به سازمان ارائه شده‌است:
الف) موقعیت، داده‌های مخابراتی و در صورت عملی بودن، مناطق تحت مسؤولیت مقامها و مؤسسات موضوع جزء (الف) بند (۱)؛
ب) اطلاعات مربوط به تجـهیزات مقابله با آلودگی و نظر تخصصی در رشته‌های مربوط به مقابـله با سانحه آلودگی و نجـات دریایی که در صورت درخـواست می‌تواند در اختیار سایر دولتها گذاشته شود؛ و
پ) طرح احتیاطی ملی خود.