ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کره

۱- اصطلاح «سرمایه‌گذاری» عبارت از هرنوع مال یا دارایی و به ویژه اما نه منحصراً‌ موارد زیر است که توسط سرمایه‌گذاران یکی از طرف‌های متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و‌مقررات طرف متعاهد دیگر (‌که از این پس طرف متعاهد سرمایه‌پذیر خوانده می‌شود) به‌کار‌گرفته شود؛
‌الف - اموال منقول وغیر منقول و حقوق مربوط به آنها از قبیل رهن، حق حبس،‌اجاره یا وثیقه.
ب - سهام یا هرنوع مشارکت در شرکتها.
پ - پول و / یا هرگونه مطالبات قابل وصول.
ت - حقوق مالکیت معنوی و صنعتی از قبیل حق اختراع، نمونه‌های بهره‌وری. ‌طرحها یا نمونه‌های صنعتی، علایم و اسامی تجاری، دانش فنی و حسن شهرت تجاری.
ث - حق اکتشاف، استخراج یا بهره‌برداری از منابع طبیعی

۲- اصطلاح «‌سرمایه‌گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در چارچوب این‌ موافقتنامه در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه‌گذاری کنند؛
‌الف - اشخاص حقیقی که به‌موجب قوانین هریک از طرفهای متعاهد اتباع آن طرف ‌متعاهد به شمار آیند و تابعیت طرف متعاهد سرمایه‌پذیر را دارا نباشند.
ب - اشخاص حقوقی هریک از طرفهای متعاهد که به موجب قوانین همان طرف ‌متعاهد تأسیس شده و مرکز اداره یا مرکز اصلی فعالیت‌های آنها در قلمرو طرف متعاهد ‌مزبور قرار داشته باشد.

۳- اصطلاح «‌عواید» به معنی وجوهی است که به طور قانونی از سرمایه‌گذاری ‌حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمایه‌گذاری، سود سهام، حق‌الامتیاز و کارمزد.