ماده ۲۱ قانون موافقتنامه استرداد مجرمان بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری آفریقای جنوبی

۱ ـ هریک از کشورها می‌تواند با عبور دادن شخصی که به وسیله کشوری ثالث به طرف دیگر تسلیم می‌شود از قلمرو خود موافقت کند.

۲ ـ درخواست عبور از طریق مجاری دیپلماتیک یا مستقیماً از طریق مقامات مذکور در ماده (۱۰) ارسال خواهد شد. در موارد اضطراری، از تسهیلات و امکانات سازمان پلیس جنایی بین‌المللی (اینترپل) نیز می‌توان برای ارسال چنین درخواستی کمک گرفت.

۳ ـ کشوری که تقاضای موافقت با عبور به آن تحویل می‌شود، هرگاه شخص مزبور از شهروندان آن کشور باشد، می‌تواند با چنین تقاضایی موافقت نکند.

۴ ـ درخواست عبور باید شامل موارد زیر باشد:
الف ـ شرحی درباره شخص مورد درخواست، با ذکر هرگونه اطلاعات دیگری که ممکن است به تعیین هویت و ملیت نامبرده یاری رساند.
ب ـ شرحی مختصر درباره وقایع مربوط به پرونده به اضافه فهرستی از جرایمی که شخص مزبور به علت ارتکاب آنها توسط کشور ثالث مسترد گردیده است.

۵ ـ مجوز مربوط به عبور هرشخص، با رعایت مفاد قوانین کشور درخواست شونده، متضمن اجازه‌ای برای در بازداشت نگهداشتن نامبرده در حین عبور خواهد بود. هرگاه انتقال شخص درطی مدت‌زمان‌معقول ادامه پیدا نکند، مقام صلاحیتدار کشوری‌که شخص مزبور در قلمرو آن نگهداری می‌شود، می‌تواند دستور آزادی وی را صادر کند.

۶ ـ هرگاه یکی از کشورها از حمل و نقل هوایی استفاده کند و هیچ‌گونه فرود در قلمرو کشور دیگر پیش‌بینی نشده باشد، نیازی به مجوز نخواهد بود. هرگاه هواپیمای انتقال دهنده شخص مورد درخواست مجبور به فرود اضطراری گردد، کشوری که هواپیما در قلمرو آن فرود می‌آید می‌تواند با توجه به مفاد بند (۲) خواستار تقاضای عبور شود و در عین حال تا زمان دریافت تقاضای عبور می‌تواند شخص مزبور را در بازداشت نگه دارد و عبور مشروط برآن که چنین درخواستی به فاصله نود و شش ساعت پس از فرود اضطراری واصل شود، انجام می‌شود.

۷ ـ هرگاه کشور درخواست‌شونده که تقاضای موافقت با عبوربه آن تحویل داده می‌شود نیز خواستار استرداد شخص مزبور باشد، می‌توان عبور را با توافق کشور درخواست‌کننده تا زمان نهایی شدن تعقیب شخص مزبور توسط دستگاه قضائی کشور درخواست‌شونده به تعویق انداخت.