ماده ۱۲ قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بین المللی نایروبی درباره انتقال لاشه کشتی ها

۱ـ مالک ثبت شده کشتی با ظرفیت ناخالص سیصد تن و بالاتر که پرچم یک دولت عضو را برمی‌افرازد ملزم است که بیمه یا تضمین‌مالی دیگری مانند ضمانتنامه یک بانک یا مؤسسه مشابه را برای پوشش مسؤولیت به موجب این کنوانسیون به میزانی معادل حدود مسؤولیت به موجب نظام ملی یا بین‌المللی حاکم اما در همه موارد نه بیش از میزان محاسبه شده طبق جزء (ب) بند (۱) ماده (۶) کنوانسیون تحدید مسؤولیت دعاوی دریایی، مصوب ۱۹۷۶ میلادی (برابر با ۱۳۵۵ هجری شمسی) آن طور که اصلاح شده به همراه داشته باشد.

۲ـ پس از این که مقام صالح دولت ثبت کشتی احراز نماید که الزامات بند (۱) ماده (۱۲) این کنوانسیون رعایت شده است گواهینامه‌ای حاکی از آن که بیمه یا تضمین ‌مالی دیگر طبق مفاد این کنوانسیون دارای اعتبار است برای هر کشتی با ظرفیت ناخالص سیصدتن و بالاتر صادر خواهد شد. در مورد یک کشتی ثبت شده در دولت عضو گواهینامه مزبور باید توسط مقام صالح دولت ثبت کشتی صادر یا تصدیق شود، در مورد کشتی که در دولت عضو ثبت نشده، گواهینامه مزبور می‌تواند توسط مقام صالح هر دولت عضوی، صادر یا تصدیق شود. این گواهینامه بیمه اجباری باید به شکل نمونه مندرج در پیوست این کنوانسیون و حاوی موارد زیر باشد:
الف ) نام کشتی، شماره یا حروف مشخص و بندر ثبت؛
ب ) ظرفیت ناخالص کشتی؛
پ ) نام و محل اصلی کسب و کار مالک ثبت شده؛
ت ) شماره شناسایی سازمان بین‌المللی دریانوردی برای کشتی؛
ث ) نوع و مدت تضمین؛
ج ) نام و محل اصلی کسب و کار بیمه گر یا شخص دیگر ارائه کننده تضمین و در صورت اقتضاء محل کسب و کاری که بیمه یا تضمین در آنجا ایجاد شده است؛ و
چ ) مدت اعتبار گواهینامه، که نباید طولانی تر از مدت اعتبار بیمه یا تضمین دیگر باشد.

۳ـ الف ) دولت عضو می‌تواند به یک مؤسسه یا سازمان به رسمیت شناخته ‌شده توسط خود اجازه دهد تا گواهینامه موضوع بند(۲) ماده (۱۲) این کنوانسیون را صادر نماید. مؤسسه یا سازمان مزبور، آن دولت را از صدور هر گواهینامه ‌آگاه خواهد نمود. در تمام موارد، دولت عضو باید کامل بودن و صحت گواهینامه‌ای را که بدین شکل صادر شده است کاملاً تضمین ‌نماید و متعهد ‌گردد که از اتخاذ ترتیبات لازم برای تحقق این تعهد، اطمینان حاصل نماید.
ب ) دولت عضو باید موارد زیر را به دبیر کل اعلام نماید:
(۱) مسؤولیتها و شرایط خاص اختیار تفویض شده به مؤسسه یا سازمان به رسمیت شناخته شده توسط آن؛
(۲) رفع اثر از چنین تفویض اختیاری، و
(۳) تاریخی که از آن اختیار مزبور یا رفع اثر از چنین تفویض اختیاری نافذ می‌گردد.
اختیار تفویض شده تا سه ماه قبل از تاریخی که در آن، اطلاعیه ای به این منظور به دبیر کل داده شده است، نافذ نخواهد شد.
پ ) مؤسسه یا سازمانی که طبق این بند مجاز به صدور گواهینامه است باید حداقل مجاز شده باشد که اگر شرایطی که به موجب آنها گواهینامه‌ها صادر شده‌است، حفظ نشود، از این گواهینامه‌ها رفع اثر کند. در تمام موارد، مؤسسه یا سازمان باید چنین رفع اثرهایی را به دولتی که از طرف آن، گواهینامه را صادر کرده است، گزارش نماید.

۴ـ گواهـینامه باید به زبان یا زبانهای رسمی ‌دولت صادر کننده باشد. اگر زبان به کار رفته، انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیایی نباشد، متن باید شامل ترجمه به یکی از این زبانها باشد و در مواردی که دولت، چنین تصمیمی ‌بگیرد، زبان (زبانهای) رسمی ‌دولت مزبور می‌تواند حذف شود.

۵ ـ گواهینامه باید در کشتی وجود داشته باشد و یک نسخه به مقامهایی که سوابق ثبت کشتی را نگهداری می‌کنند، یا اگر کشتی در یک دولت عضو ثبت‌ نشده‌ باشد ، به مقامهای صادر کننده یا تأیید کننده گواهینامه، تسلیم شود.

۶ ـ اگر امکان از بین رفتن بیمه یا تضمین مالی دیگر به عللی غیر از انقضاء مهلت اعتبار بیمه یا تضمین مشخص‌شده در گواهینامه به موجب بند(۲) ماده (۱۲) این کنوانسیون، قبل از سپری شدن سه ‌ماه از تاریخی که در آن، اعلامیه انقضاء آن به مقامهای مذکور در بند(۵) ماده (۱۲) این کنوانسیون داده شده وجود داشته باشد، بیمه یا تضمین مالی دیگر، الزامات این ماده را تأمین نخواهد کرد، مگر این که گواهینامه به این مقامها تسلیم یا گواهینامه جدیدی ظرف مدت مذکور صادر شده باشد. مفاد اخیرالذکر باید به طور مشابه، در مورد هر اصلاحیه‌ای در بیمه یا تضمینی که الزامات این ماده را پوشش نمی‌دهد، اعمال شود.

۷ـ دولت ثبت کشتی با رعایت مفاد این ماده و در نظر گرفتن دستورالعملهای مصوب سازمان در مورد مسؤولیت مالی مالکان ثبت شده، شرایط صدور و اعتبار گواهینامه را تعیین خواهد کرد.

۸ ـ هیچ چیز در این کنوانسیون نباید به عنوان عامل بازدارنده یک دولت عضو از اعتماد به اطلاعات به‌دست آمده از سایر دولتها یا سازمانها یا سایر سازمانهای بین المللی در رابطه با اعتبار مالی موجود ارائه‌ کنندگان بیمه یا تضمین ‌مالی دیگر از نظر این کنوانسیون تفسیر شود. در چنین مواردی، دولت عضوی که به چنین اطلاعاتی اعتماد کرده از مسؤولیت خود به عنوان دولت صادرکننده گواهینامه‌ای که در ماده (۲) این کنوانسیون مقرر شده، مبرا نخواهد شد.

۹ـ گواهینامه‌هایی که به موجب تفویض اختیار دولت عضو صادر و تأیید شده است باید توسط سایر دولتهای عضو برای مقاصد این کنوانسیون پذیرفته شود و باید توسط سایر دولتهای عضو دارای همان اعتباری تلقی شود که گواهینامه هایی که خود آنها صادر یا تأیید کرده‌اند از آن برخوردار است ، حتی اگر گواهینامه صادره یا تأیید شده مربوط به کشتی باشد که توسط یک دولت عضو ثبت نشده باشد. یک دولت عضو اگر اعتقاد داشته باشد که بیمه ‌گر یا تضمین کننده مذکور در گواهینامه از نظر مالی قادر به تأمین تعهدات مقرر در این کنوانسیون نیست می‌تواند در هر زمانی درخواست مشاوره با دولت صادر‌کننده یا تأیید کننده گواهینامه را بنماید.

۱۰ـ هر دعوایی برای هزینه‌های به وجود آمده به موجب این کنوانسیون می‌تواند به طور مستقیم علیه بیمه ‌گر یا شخص دیگر ارائه ‌کننده تضمین مالی برای مسؤولیت مالک ثبت شده اقامه شود. در چنین موردی خوانده می‌تواند به دفاعیه هایی که مالک ثبت شده محق بوده است که به آنها استناد کند (غیر از ورشکستگی یا انحلال مالک ثبت‌ شده) از جمله تحدید مسؤولیت به موجب هر رژیم ملی یا بین المللی قابل اعمال، استناد کند. به ‌علاوه، حتی اگر مالک ثبت ‌شده محق به تحدید مسؤولیت نباشد، خوانده می‌تواند مسؤولیت را به میزانی برابر با میزان بیمه یا تضمین‌ مالی دیگری محدود کند که طبق بند (۱) ماده (۱۲) این کنوانسیون لازم است نگهداری شود. افزون بر آن خوانده می‌تواند به این دفاع استناد کند که سانحه دریایی ناشی از سوء رفتار عمدی مالک ثبت شده بوده است، اما خوانده نباید به دفاع دیگری استناد کند که خوانده احیاناً محق بوده در جریان دادرسی که توسط مالک ثبت شده علیه خوانده اقامه شده، به آن استناد کند. درهرصورت خوانده حق خواهد داشت که مالک ثبت شده را به جریان دادرسی فراخواند.

۱۱ـ یک دولت عضو نباید به کشتی تحت پرچم خود که این ماده در مورد آن اعمال می‌شود، اجازه دهد که در هیچ زمانی مورد بهره‌ برداری قرار گیرد مگر این که گواهینامه‌ای به موجب بند (۲) یا (۱۴) ماده (۱۲) این کنوانسیون صادر شده باشد.

۱۲ـ هر دولت عضو با رعایت مفاد این ماده، باید به موجب قانون ملی خود، اطمینان حاصل نماید که بیمه یا تضمین دیگر به میزانی که در بند (۱) فوق مقرر شده است، در مورد هر کشتی با ظرفیت ناخالص سیصد تن یا بیشتر ـ هرکجا که ثبت شده باشد ـ در زمان ورود یا ترک بندر واقع در قلمرو آن یا در زمان ورود یا ترک تسهیلات فراساحلی واقع در دریای سرزمینی آن ، وجود دارد.

۱۳ـ صرف نظر از مقررات بند (۵) ماده (۱۲) این کنوانسیون، دولت عضو می‌تواند به دبیر کل اعلام نماید که برای مقاصد بند (۱۲) ماده (۱۲)این کنوانسیون،کشتیها ملزم به همراه داشتن یا ارائه گواهینامه مقرر در بند (۲) ماده (۱۲) این کنوانسیون در زمان ورود یا ترک بندری در قلمرو آن یا رسیدن یا ترک تسهیلات فراساحلی واقع در آبهای سرزمینی آن نیستند، مشروط بر این که دولت عضوی که گواهینامه مقرر به موجب بند (۲) ماده (۱۲) این کنوانسیون را صادر می‌کند به دبیرکل اعلام کرده باشد که سوابق را به شکل الکترونیکی، قابل دسترس برای کلیه دولتهای عضو، مؤید وجود گواهینامه و قادرکننده دولتهای عضو به ایفاء وظایفشان به موجب بند (۱۲) ماده (۱۲) این کنوانسیون، نگهداری می‌کند.

۱۴ـ اگر بیمه یا تضمین مالی دیگر در مورد کشتی که متعلق به یک دولت عضو است، نگهداری نشود مفاد این ماده درخصوص کشتی مزبور قابل اعمال نخواهد بود، اما کشتی مزبور باید گواهینامه صادره توسط مقام صلاحیتدار دولت ثبت کشتی را که حاکی از تعلق کشتی به آن دولت است و این که مسؤولیت کشتی به میزان مذکور در بند(۱) ماده (۱۲) این کنوانسیون تحت پوشش قرار گرفته است، به همراه داشته باشد. گواهینامه مزبور تا سر حد امکان باید با نمونه مذکور در بند(۲) ماده (۱۲) این کنوانسیون هماهنگ باشد.