ماده ۱۵ قانون موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری کنیا به منظور اجتناب از اخذ مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی در مورد مالیات بر درآمد و سرمایه و تشریفات (پروتکل) الحاقی آن

۱ـ با رعایت مقررات مواد (۱۶)، (۱۸)، (۱۹) و (۲۰) این موافقتنامه، حقوق، مزد و سایر حق‌ الزحمه‌ های مشابهی که مقیم یک دولت متعاهد به سبب استخدام دریافت می‌ دارد فقط مشمول مالیات همان دولت می ‌باشد مگر آنکه استخدام در دولت متعاهد دیگر انجام شود که در این صورت حق‌ الزحمه حاصل از آن مشمول مالیات آن دولت متعاهد دیگر که استخدام در آن انجام شده است خواهد بود.

۲ـ علی ‌رغم مقررات بند (۱) این ماده، حق ‌الزحمه مقیم یک دولت متعاهد به سبب استخدامی که در دولت متعاهد دیگر انجام شده فقط مشمول مالیات دولت نخست خواهد بود مشروط بر آنکه:
الف ـ جمع مدتی که دریافت ‌کننده در یک یا چند نوبت در دولت متعاهد دیگر به ‌سر برده است از یکصد و هشتاد و سه روز در دوره دوازده ماهه ‌ای که در سال مالی /سال درآمدی مربوط شروع یا خاتمه می ‌یابد تجاوز نکند، و
ب ـ حق ‌الزحمه توسط یا از طرف کارفرمایی که مقیم دولت متعاهد دیگر نیست پرداخت شود، و
پ ـ پرداخت حق‌ الزحمه بر عهده مقر دائم یا پایگاه ثابتی نباشد که کارفرما در دولت متعاهد دیگر دارد.

۳ـ علی ‌رغم مقررات قبلی این ماده، حق‌ الزحمه پرداختی توسط مؤسسه یک دولت متعاهد بابت استخدام در کشتی یا وسایط نقلیه هوایی مورد استفاده در حمل و نقل بین ‌المللی فقط مشمول مالیات آن دولت متعاهدی خواهد بود که محل مدیریت مؤثر در آن واقع است.