ماده ۱ قانون موافقتنامه حمل و نقل هوایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری گرجستان و پروتکل الحاقی به آن

الف – اصطلاح «کنوانسیون» به کنوانسیون هواپیمایی کشوری بین‌المللی که در تاریخ ۱۶/۹/۱۳۲۳ هجری شمسی مطابق با هفتم دسامبر ۱۹۴۴ میلادی در شیکاگو برای امضاء مفتوح گردید، اطلاق می‌شود و شامل هر الحاقیه‌ای که به موجب ماده(۹۰) کنوانسیون مزبور و هر اصلاحیه والحاقیه یا کنوانسیونی که به موجب مواد(۹۰) و(۹۴) آن تصویب شده است، تا جایی که این موارد برای هر دو طرف متعاهد نافذ باشد، خواهد بود.

ب – اصطلاح «مقامات هواپیمایی» در مورد جمهوری اسلامی ایران اطلاق می‌شود به «رئیس سازمان هواپیمایی کشوری» و هر شخص یا مقامی که مجاز به انجام وظایف فعلی آن سازمان یا وظایف مشابه آن باشد و در مورد دولت جمهوری گرجستان اداره هواپیمایی کشوری جمهوری گرجستان و هر شخص یا مقامی که مجاز به انجام وظایف فعلی آن اداره و یا وظایف مشابه آن باشد.

ج – اصطلاح «شرکت هواپیمایی تعیین‌شده» اطلاق می‌شود به یک شرکت هواپیمایی که به موجب مفاد ماده(۳) این موافقتنامه تعیین شده و اجازه فعالیت یافته باشد.

د – اصطلاح «ظرفیت» درمورد یک هواپیما اطلاق می‌شود به میزان بارگیری مؤثر آن هواپیما در یک مسیر یا قسمتی از مسیر و اصطلاح «ظرفیت» درمورد «سرویس موردتوافق» اطلاق می‌شود به ظرفیت هواپیما درچنین سرویسی ضرب ‌‌در دفعات پرواز هواپیمای مزبور طی زمان معین در تمام یا قسمتی از مسیر.

هـ – اصطلاح «سرزمین» درمورد یک کشور اطلاق می‌شود به مناطق خاکی و آبهای سرزمینی مجاور آن که تحت حاکمیت و سلطه آن کشور است.

و – اصطلاحات «سرویس هوایی»، «سرویس هوایی بین‌المللی»،«شرکت هواپیمایی» و «توقف به منظورهای غیرحمل و نقل» به ترتیب دارای همان معانی است که در ماده(۹۶) کنوانسیون به آنها داده شده است.
بدیهی است که عناوین مواد این موافقتنامه معانی هیچ یک از مقررات آن را به‌نحوی از انحاء محدود نمی‌کند یا توسعه نمی‌دهد.