ماده ۱ قانون موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت اریتره

۱- اصطلاح «سرمایه گذاری» عبارت از هر نوع مال یا دارایی از جمله موارد زیر است که توسط سرمایه گذاران یکی از طرفهای متعاهد در قلمرو و طبق قوانین و مقررات طرف متعاهد دیگر (که از این پس طرف متعاهد سرمایه پذیر خوانده می شود) بکار گرفته شود:
الف) اموال منقول و غیر منقول و حقوق مربوط به آنها.
ب ) سهام یا هر نوع مشارکت در شرکتها.
پ) پول و/ یا هرگونه مطالبات قابل وصول.
ت) حقوق مالکیت معنوی وصنعتی ازقبیل حق اختراع ، نمونه های بهره وری، طرحها یانمونه های صنعتی، علائم و اسامی تجاری، دانش فنی و حسن شهرت تجاری.
ث) حق اکتشاف، استخراج یا بهره برداری از منابع طبیعی.

۲- اصطلاح «سرمایه گذاران» عبارت از اشخاص زیر است که در چهارچوب این موافقتنامه در قلمرو طرف متعاهد دیگر سرمایه گذاری کنند:
الف) اشخاص حقیقی که به موجب قوانین هریک ازطرفهای متعاهد اتباع آن طرف متعاهد به شمار آیند و تابعیت طرف متعاهد سرمایه پذیر را دارا نباشند.
ب) اشخاص حقوقی هر یک ازطرفهای متعاهد که به موجب قوانین همان طرف متعاهد تأسیس شده و مرکز اداره یا مرکز اصلی فعالیتهای اقتصادی آنها در قلمرو طرف متعاهد مزبور قرار داشته باشد.

۳- اصطلاح«عواید» به معنی وجوهی است که به طورقانونی ازسرمایه گذاری حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمایه گذاری، سود سهام، کارمزد و حق الامتیاز.

۴- اصطلاح «قلمرو» به معنی:
الف- درمورد جمهوری اسلامی ایران مناطقی است که تحت حاکمیت یا صلاحیت جمهوری اسلامی ایران قرار دارد و شامل مناطق دریایی آن نیز می شود.
ب- در مورد دولت اریتره مناطقی است که تحت حاکمیت یا صلاحیت دولت اریتره قرار دارد.