ماده ۹ قانون موافقتنامه همکاری های امنیتی میان دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت پادشاهی بحرین

۱- طرفین امکان توافق جهت اصلاح و یا اضافه نمودن ضمایم دیگری را به این موافقتنامه، از طریق تبادل یادداشت از مجاری دیپلماتیک داشته و در خصوص لازم الاجراء بودن آن نیز، مقررات یادشده در ماده قبل رعایت می‌گردد.

۲- مقررات این موافقتنامه هیچ‌گونه تأثیری بر تعهدات هریک از طرفین در خصوص اجراء تمامی موافقتنامه ‌های دوجانبه، چندجانبه و بین‌المللی نخواهد داشت.

۳- طرفین براساس مقررات این موافقتنامه به قوانین و ضوابط جاری دوکشور در زمینه‌های مندرج در این موافقتنامه تبادل اطلاعات می‌نمایند.

۴- هریک از طرفین محرمانه بودن اطلاعات، اسناد، تجهیزات و اشیائی را که یکی از طرفی در چهارچوب این موافقتنامه به طرف مقابل ارائه خواهد نمود تضمین می‌نماید مشروط بر این‌که استفاده از آنها در چهار چوب هدف تعیین شده باشد. علاوه بر این هیچ یک از طرفین موارد ارائه شده را بدون کسب موافقت قبلی طرف مقابل در اختیار طرف ثالث قرار نمی‌دهد.
این موافقتنامه در شهرتهران در تاریخ پنجم دی‌ماه سال۱۳۸۷ هجری شمسی برابر با بیست و ششم ذی ‌حجه ‌الحرام سال ۱۴۲۹ هجری قمری (بیست و پنجم دسامبر۲۰۰۸ میلادی) ‌در نه ماده و دونسخه اصلی به زبانهای فارسی، عربی و انگلیسی که از اعتبار یکسان برخوردار می‌باشند، امضاء شد. در صورت بروز هرگونه اختلاف در تفسیر مفاد این موافقتنامه، متن انگلیسی ملاک عمل خواهد بود.