ماده ۲۷ قانون موافقتنامه بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری مردمی بنگلادش به منظور حذف مالیات مضاعف درمورد مالیات های بر درآمد و جلوگیری از فرار و اجتناب مالیاتی

۱- دولت های متعاهد می توانند در وصول مطالبات درآمدی به یکدیگر مساعدت نمایند. مواد (۱) و (۲) موجب تحدید این مساعدت نمی شود. مقام های صلاحیت دار دولت های متعاهد می توانند با توافق دوجانبه، نحوه اجرای این ماده را تعیین نمایند.

۲- اصطلاح مطالبه درآمدی به گونه بکار رفته در این ماده به مبلغ بدهی مربوط به مالیات هایی از هر نوع و با هر وصف اطلاق می شود که از سوی دولت های متعاهد یا مراجع محلی آنها وضع شده است تا آنجایی که اخذ مالیات به موجب آن مغایر با این موافقتنامه یا هر سند دیگری نباشد که دولت های متعاهد طرف آن می باشند، و همچنین شامل جریمه تأخیر تأدیه، جریمه های اجرائی، و هزینه های وصول یا نگهداریِ مربوط به مبالغ مزبور نیز می شود.

۳- در صورتی که مطالبه درآمدی یک دولت متعاهد به موجب قوانین آن دولت قابل اجرا بوده و شخصی مدیون باشد که در آن زمان به موجب قوانین آن دولت نتواند مانع از وصول آن شود، آن مطالبه درآمدی حسب درخواست مقام صلاحیت دارِ آن دولت، به منظور وصول از سوی مقام صلاحیت دار دولت متعاهد دیگر پذیرفته می شود. مطالبة درآمدی مزبور توسط آن دولت دیگر و طبق مفاد قوانین حاکم آن در مورد اجرا و وصول مالیات های خود وصول خواهد شد، به گونه ای که گویی مطالبة درآمدی مزبور، مطالبة درآمدی آن دولت دیگر بوده است.

۴- درصورتی که مطالبة درآمدیِ یک دولت متعاهد مطالبه ای باشد که آن دولت بتواند به موجب قانون خود در مورد آن اقدامات حفاظتی را با هدف حصول اطمینان از وصول آن انجام دهد، مطالبه درآمدی مزبور حسب درخواست مقام صلاحیت دار آن دولت به منظور اتخاذ اقدامات حفاظتی از سوی مقام صلاحیت دار دولت متعاهد دیگر پذیرفته می شود. آن دولت دیگر اقدامات حفاظتی را درخصوص آن مطالبه درآمدی طبق مفاد قوانین خود اتخاذ خواهد نمود به گونه ای که گویی آن مطالبه درآمدی، مطالبه درآمدی آن دولت دیگر بوده است، حتی اگر در زمان اعمال اقدامات مزبور، مطالبه درآمدی در دولت نخست قابل اجرا نبوده یا مدیون، شخصی باشد که محق به ممانعت از وصولِ آن باشد.

۵- صرف نظر از مقررات بندهای (۳) و (۴)، مطالبه درآمدی پذیرفته شده توسط یک دولت متعاهد از حیث بندهای (۳) یا (۴) در آن دولت تابع محدودیت های زمانی نخواهد بود یا نسبت به مطالبه درآمدی به موجب قوانین آن دولت به دلیل ماهیت آن، هرگونه ارجحیت قابل اعمال به آن تعلق نخواهد یافت. به علاوه، مطالبه درآمدی پذیرفته شده توسط یک دولت متعاهد از حیث بندهای (۳) یا (۴) در آن دولت مشمول هرگونه ارجحیت قابل اعمال نسبت به آن مطالبه درآ مدی به موجب قوانین دولت متعاهد دیگر نخواهد بود.

۶- جریان دادرسی مربوط به وجود، صحت یا میزان مطالبه درآمدی یک دولت متعاهد نباید نزد دادگاه ها یا مراجع اداری دولت متعاهد دیگر مطرح شود.

۷- چنانچه در هر زمان پس از ارائه درخواست از سوی یک دولت متعاهد به موجب بند (۳) یا (۴) و پیش از وصول و تأدیه مطالبه درآمدی مربوط توسط دولت متعاهد دیگر به دولت نخست، مطالبه درآمدی مزبور مربوط به موارد زیر نباشد:
الف) در مورد درخواست به موجب بند (۳)، مطالبه درآمدی دولت نخست که به موجب قوانین آن دولت قابل اجرا بوده و مدیون، شخصی باشد که در آن زمان به موجب قوانین آن دولت نتواند مانع از وصول آن گردد؛ یا
ب) در مورد درخواست به موجب بند (۴)، مطالبه درآمدی دولت نخست که درخصوص آن، دولت مذکور می تواند به موجب قوانین خود اقدامات حفاظتی را با هدف حصول اطمینان از وصول آن اتخاذ کند،
مقام صلاحیت دار دولت نخست در اسرع وقت مقام صلاحیت دار دولت دیگر را از موضوع آگاه خواهد نمود و دولت نخست بنا به انتخاب دولت دیگر، درخواست خود را یا به حالت تعلیق درآورده یا از آن صرف نظر خواهد کرد.

۸- مفاد این ماده در هیچ مورد به گونه ای تعبیر نخواهد شد که یک دولت متعاهد را ملزم نماید که:
الف) اقدامات اداری مغایر با قوانین و رویه اداری خود یا دولت متعاهد دیگر اتخاذ نماید؛
ب) اقداماتی مغایر با خط مشی عمومی (نظم عمومی) انجام دهد؛
پ) چنانچه دولت متعاهد دیگر تمامی اقدامات متعارف برای وصول یا حفاظت را، حسب مورد، به موجب قوانین یا رویه اداری خود اتخاذ نکرده باشد، مساعدت نماید؛
ت) در مواردی که بار اداری آن دولت مشخصاً در قیاس با منفعت قابل حصول توسط آن دولت متعاهد دیگر نامتناسب باشد، مساعدت نماید.