ماده ۱ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری، دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سودان

۱ - اصطلاح «‌کشتی طرف متعاهد» به هر شناور تجاری اطلاق می‌شود که مطابق‌قوانین یک طرف متعاهد به ثبت رسیده و تحت پرچم آن تردد نماید.
اصطلاح مزبور‌همچنین شامل آن دسته از شناورهای استیجاری است که توسط شرکتهای کشتیرانی یک ‌طرف متعاهد به کار گرفته شده لیکن با پرچم کشور ثالثی که از نظر طرف متعاهد دیگر قابل‌قبول می‌باشد، تردد می‌نمایند.
‌این اصطلاح شامل شناورهای زیر نمی‌شود:
‌الف - کشتی‌های جنگی و سایر شناورهائی که در خدمت نیروهای مسلح هستند.
ب - شناورهای تحقیقاتی (‌آب نگاری، اقیانوس‌شناسی و علمی).
ج - شناورهای ماهیگیری.
‌د - شناورهای دولتی، بیمارستانی و سایر شناورهائی که فعالیتهای غیرتجاری انجام‌می‌دهند.

۲ -‌اصطلاح «‌خدمه» شامل هر شخصی است که در کشتی هر یک از طرفهای متعاهد ‌به کار گمارده شده، تصدی اعمال مربوط به راهبری، عملیات یا نگهداری کشتی را به عهده ‌داشته و نام وی در فهرست خدمه کشتی درج گردیده و دارای گذرنامه دریانوردی باشد.

۳ – اصطلاح «قلمرو» در مورد هر یک از طرفهای متعاهد به مناطق تحت حاکمیت یا ‌صلاحیت آنها اطلاق می‌شود.

۴ - اصطلاح «‌مسافر» به شخصی اطلاق می‌شود که بدون آنکه مستخدم کشتی هر یک‌ از طرفهای متعاهد بوده و یا به انجام کاری در آن اشتغال داشته باشد، به ‌وسیله آن کشتی حمل ‌شود.

۵ - اصطلاح «‌بندر» به هر بندر تجاری از جمله لنگرگاه اطلاق می‌شود که در قلمرو‌یک طرف متعاهد واقع شده و به روی کشتی‌های خارجی که به حمل و نقل دریایی ‌بین‌المللی اشتغال دارند، باز باشد.

۶ - اصطلاح «‌شرکت کشتیرانی» به معنای شخص حقوقی است که در قلمرو یک‌طرف متعاهد مطابق قوانین داخلی آن طرف تأسیس و با به ‌کارگیری شناورهای ملکی خود یا‌به کار گرفته شده به فعالیت در زمینه حمل و نقل دریایی بین‌المللی اشتغال داشته باشد.

۷ (اصلاحی ۳۱/۰۳/۱۳۹۰)- «‌مقامهای صلاحیتدار دریایی» عبارتند از:
‌وزارت راه و شهرسازی (‌سازمان بنادر و کشتیرانی)، در جمهوری اسلامی ایران. ‌وزارت حمل و نقل، در جمهوری سودان.