ماده ۵ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری، دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت جمهوری سودان

۱ - هر یک از طرفهای متعاهد نسبت به کشتی‌های طرف متعاهد دیگر، محموله‌ها ،‌خدمه و مسافران آنها در موارد زیر همان رفتاری را خواهد داشت که با کشتی‌های خود که‌برای حمل و نقل دریایی بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرند، معمول می‌دارد:
‌الف - دسترسی آزاد به آبهای سرزمینی و بنادری که به روی حمل و نقل دریایی‌بین‌المللی باز می‌باشند.
ب - توقف کشتی‌ها در بنادر و استفاده از تسهیلات بندری.
ج - سوار و پیاده کردن مسافر.
‌د - استفاده از خدمات مربوط به کشتیرانی تجاری - دریایی و همچنین عملیات‌مربوط.

۲ - مفاد بند (۱) این ماده شامل موارد ذیل نخواهد بود:
‌الف - فعالیتهایی که براساس قوانین داخلی هر یک از طرفهای متعاهد منحصراً ‌در اختیار مؤسسات و سازمانهای متبوع آنها است از قبیل کشتیرانی ساحلی (‌کابوتاژ).
ب - مقررات مربوط به پذیرش و اقامت خارجیان در قلمرو هر یک از طرفهای ‌متعاهد.
ج - مقررات مربوط به راهنمایی اجباری کشتی‌های خارجی.
‌د - استفاده از بنادری که به روی کشتی‌های خارجی باز نمی‌باشد.