ماده ۵ قانون موافقتنامه کشتیرانی تجاری- دریایی بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت پادشاهی مغرب

۱- هریک از طرفهای متعاهد نسبت به کشتیهای طرف متعاهد دیگر، محموله ها، خدمه و مسافران آنها در موارد زیر همان رفتاری را خواهد داشت که با کشتیهای خود که برای حمل و نقل دریایی بین المللی مورد استفاده قرار می گیرند، معمول می دارد:
الف- ورود و خروج کشتیها به آبهای سرزمینی، آبهای داخلی و بنادر؛
ب- توقف کشتیها در بنادر، استفاده از بنادر برای عملیات تخلیه و بارگیری و استفاده از تسهیلات بندری؛
پ- سوار و پیاده کردن مسافر؛
ت- استفاده از خدمات مربوط به کشتیرانی تجاری- دریایی و همچنین عملیات مربوط.

۲- مفاد بند (۱) این ماده شامل موارد زیر نخواهد بود:
الف- فعالیتهایی که بر اساس قوانین داخلی هریک از طرفهای متعاهد منحصر به مؤسسات و سازمانهای متبوع آنها است از قبیل کشتیرانی ساحلی (کابوتاژ)؛
ب- مقررات مربوط به پذیرش و اقامت خارجیان درقلمرو هریک از طرفهای متعاهد؛
پ- مقررات مربوط به راهنمایی اجباری کشتیهای خارجی ؛
ت- استفاده از بنادری که به روی کشتیهای خارجی باز نمی باشد.