ماده ۲ قانون کنوانسیون حراست از میراث فرهنگی ناملموس

۱ - اصطلاح «میراث فرهنگی ناملموس» به رسوم، نمایشها، اصطلاحات، دانش، مهارتها - و نیز وسائل، اشیاء، مصنوعات دستی و فضاهای فرهنگی مرتبط با آنها - اطلاق میشود که جوامع، گروهها و در برخی موارد افراد، آنها را به عنوان بخشی از میراث فرهنگی خود میشناسند. این میراث فرهنگی ناملموس که از نسلی به نسل دیگر منتقل میشود، همواره توسط جوامع و گروهها در پاسخ به محیط، طبیعت و تاریخ آنها مجددا خلق میشود و حس هویت و استمرار را برای ایشان به ارمغان می‌آورد و بدین ترتیب احترام به تنوع فرهنگی و خلاقیت بشری را ترویج میکند. در این کنوانسیون، تنها به آن قسم از میراث فرهنگی ناملموس توجه میشود که با اسناد بین‌المللی حقوق بشر موجود و نیز با ضرورت احترام متقابل میان جوامع، گروهها و افراد و لزوم توسعه پایدار منطبق باشد.

۲- «میراث فرهنگی ناملموس»، آنگونه که در بند (۱) فوق تعریف شده است، از جمله در عرصه‌های زیر نمودار میشود:
الف - سنتها و اصطلاحات شفاهی از جمله زبان که محملی برای میراث فرهنگی ناملموس به شمار میرود؛
ب - هنرهای نمایشی؛
ج - رسوم اجتماعی، آئینها و جشنواره‌ها؛
د - دانش و رسوم مربوط به طبیعت و کیهان؛
ه - مهارت در هنرهای دستی سنتی.

۳- اصطلاح «حراست» به اقداماتی با هدف تضمین دوام میراث فرهنگی ناملموس از جمله شناسایی، مستند سازی، تحقیق، حفظ، حمایت، ترویج، ارتقاء، انتقال به ویژه از طریق آموزش رسمی و غیر رسمی و نیز احیاء جنبه‌های مختلف این میراث اطلاق میشود.

۴ - اصطلاح «دولتهای عضو» به دولتهایی اطلاق میشود که نسبت به این کنوانسیون متعهد گردیده‌اند و این کنوانسیون در میان آنها لازم‌الاجراء است.

۵- این کنوانسیون در مورد سرزمینهای موضوع ماده (۳۳) که طبق شرایط مقرر در همان ماده، متعاهد این کنوانسیون میشوند با اعمال تغییرات لازم اعمال میشود. اصطلاح دولتهای عضو نیز تا همان حد اشاره به سرزمینهای مزبور دارد.